subok lang..

Basted at Ice Cream

2007-11-30T08:50:00.000-08:00

Nawala sa aking mga kamay ang isang matagal ko nang inaabangan na account! Pucha talga ang tadhana. Isipin ko man ng paulit ulit ang payo ng nanay ko na "kung hindi talga para sa atin edi hindi" Simple lang naman at madaling intindihin. Pero ang hirap tanggapin.

Ilang araw ko rin pinaghandaan ang subastahang iyon. Natalo ako nung round one. Mayo yata naganap yun. Pero tinuring ko na learning experience yun. Its like your first time you know. It hurts but all goes well after. hehe
Sa pangalawang pagkakataon kamakailan lamang, armado na ako ng karanasan nung unang subastahan. Inaral at inanticipate ko na ang mga maaring gawin ng aking makakalaban. Parang boxing. Niresearch ko ang kanyang kartada. Sa apat kong kalaban, isa lang naman talga ang hadlang.
Dumating ang oras ng subastahan at malaki ang aking kumpiyansa. Pangiti ngiti panga ako at nakikipagtsikahan.
Nang dumating na sa aming proyekto, unang binasa ang dokumento ng aking kalaban. Nagdadasal ako na sana may kulang syang dokumento para matapos na agad ang aking pangangamba. Pero hinde, syet kumpleto.
At nang basahin na ang kanyang presyo....potang ina!! sabi ko sa sarili ko. Pano nya nagawa yun.
Alam ko nang talo na ako, bago pa dumating sa documento ko ang comite.
Natulala ako at nablanko ang buong paligid. Wala akong naririnig maliban sa paulit ulit na tinig ng chairman sa presyo ng aking kalaban.
Kahit anong komputasyon ang gawin ko para gawing lohikal ang prinisinta nyang presyo, wala talga. Imposible!
Sumubok ako ng cheapshot matapos ang bidding. Nang magtangka akong magtanong, pinigilan ako ng chairman. Bawal daw magtanong habang nagaganap ang subastahan. 1000 pesos ang multa. E makalipas ang ilang proyekto at nakitang marami naman ang nagtatanong, humirit na ako.
Tila ako isang bata na nanakawan ng ice cream, nang nagsalita na ako. "ms chairman i have a question." Tumingin agad sya sa akin. "1000 pesos?" sabay ngiti. Natatawa yata sya sa akin dahil mukha akong totoy na nagtatanong kung may kendi sya. Buti nalang pinagbigyan ako. "blah blah blah"
Sa huli, nacounter din ang aking argument at wala nang nagawa.
Langhiya ganun talga buhay. weather weather.
PAra akong nabasted ng dalawang beses. Tila isang babae na patuloy akong tinatanggihan ang account na yun.
MAtapos ang subastahan nilapitan ko yung lalaki

Ako: pare congrats (sabay handog ng kamay ko para kamayan sya)
Lalaki: Salamat pare
Ako: Sabihin mo naman sa amo mo wag na nya ulitin yang ganyan. Maganda din na may tubuin minsan. (habang nakangiti)

Badtrip talaga. halos dalawang oras din ang biyahe ko dun sa lugar na yun. Natapos na ang isang linggong kaba.
Hanggang ngayon, inaalam ko parin pano nagawa ng kalaban ko ang ganung presyo... hay buhay

Nawalan ako ng account, nawalan ako ng pambili ko ng laruan. haha

ayun

Media ang bida

2007-11-30T07:40:00.000-08:00

Saloobin lamang.

Kamakailan lamang nasaksihan natin ang isa nanamang pagtatangka ng grupong magdalo na patalsikin ang pangulo. Tila may taste sila sa pagpili ng lugar at isa uling sikat na five star hotel ang kanilang napagdiskitahan. Kawawang Manila Pen. Planado nga ba ito? Natawa ako sa sagot ni Gen Lim, "kung planado to hindi dapat kami naglalakad ngayon." (habang naglalakad papunta sa hotel). oo nga naman
Tulad ng dati, salimoot sa kasalukuyang gobyerno at namumuno nito ang nagtulak sa grupo na gawing kampo nila ang Manila Pen.
Tama.

Binigyan hanggang alas tres ang grupo ni trillanes para sumuko at lumabas ng Hotel. Ito naman ay minaliit ni Trillanes sa pamamagitan ng pagsagot nya sa isang tanong ng reporter kung anong gagawin nila pagdating ng alas tres. Wala daw mangyayari. Inakala ko rin na matutulad ito nung sa Oakwood na laging may extension sa deadline at maraming eepal at makikisawsaw na pulitiko. Mangangampanya.

Pero iba na ang sitwayson. Iba na ang namumuno sa AFP
Seryoso ang militar. At nakita ni trillanes yun kung kayat napailing nalang ito nang mabalitaan na ginagamitan na sila ng teargas. Napasubo. Pangungutsa nalang sa pamamaraan ng gobyerno ang kanyang naitugon.

Tila isang giyera ang naging sitwasyon. Handa na kumalabit ng gatilya ang mga sundalong pumapaligid sa hotel. At ang climax, pumasok ang isang tanke sa loob ng hotel. Pumarada sa lobby. Flat rate yata at 40 pesos lang ang parking fee.
Sa huli nagdesisyon din sila na lumabas nalang sila and call it a day. Malamang nakita na nila na walang magagwa ang paggamit nila sa media bilang forcefield. For the sake of the lives of the civilians who are with them daw, kaya sila lalabas na. (rephrase "syet di nga sila nagbibiro, suko na.)

Sa dami ng sundalong pumaligid, sa mga putukang nangyari, sa mga hinuling politiko at dating mga politiko, lahat ito ay nasapawan.

Hindi na sila trillanes ang bida. Ang media na.
Sa huli, tila nasapawan ang mga pinaglabang saloobin nila trillanes. Saloobin na ng media ang laman ng balita. (homecourt e)

Yung mga napagiwanan na media sa loob at sumabay sa pagsuko ni trillanes palabas ay hinuli ng mga pulis. Pinadapa, tinutukan ng baril, pinosas at pinasama sa Bicutan. Nagreklamo pa ngaang isang reporter. Parang nagpakatanga sya sa mga tanong nya. Bakit daw sila huhulihin. Media daw sila. (stated in english with exaggerated accent and intonation, ala ruffa guttierez)

Para sa akin, alam nyang live on tv yung eksena na yun at ganun nalang ang reaksyon nya para makakuha ng sympathy at makabuo ng imahe na sila ay inaabuso.
Sa palagay ko hindi.

Matalino yung sumagot na pulis.
SOP na ng mga pulis na isailalim sa isang interogasyon ang mga taong natagpuan sa isang crime scene, o kaya kung sino man ang nasasangkot. Tingin ko alam naman ng mga reporter yun. Malamang nakapagcover naman siguro sila ng mga imbestigasyon at mga panghuhuli ng mga pulis. barado ka
common sense lang yan...
Maaring may mga magdalo na nagpapanggap na media.

Hindi naman ako against sa media. Pero sa pagkakataon na ito, parang may pang aabuso narin sa panig ng media. Sa tingin ko naman, hindi nagkulang ang mga awtoridad sa mga warning at paghimok na sila'y tumabi na. Pumasok na nga yung PNP chief sa loob para himukin silang lumabas kahit na pagtulakan pa ito ng mga magdalo palabas. Kung sabihin ng mga reporter na ginagawa lang nila ang kanilang trabaho sa pagcover, ganun din sa mga pulis. Ginagawa lang nila ang kanilang trabaho, na ipatupad ang batas at sa tingin ko naging sagabal sa operasyon ang media.

Kailangan intindihin din ng media kung kailan na sila umaabuso at kailan sila nasa lugar.
Yun lang yun.

Sana sa mga news, pakita din ang saloobin ng mga sundalong sumubok na pumasok sa manila pen. Tao din sila. Ginagawa din lang nila ang kanilang trabaho. ANg kaibahan lamang, sila ang magiging target ng mga baril ng mga magdalo kaysa sa mga may hawak ng camera. Ika nga, ang mga pulis, sundalo, paglumabas ng bahay ang isang paa'y tila nasa hukay na. Sino ang mas delikado?

Iba na talga ang pokus ng pangyayari. Tulad nalang nitong kwento ko. Hindi na ukol kung sa bakit nagawa nila trillanes yung ganun at kung ano ang kanilang haharapin, kundi bakit hinuli ang media.
hanep.

yun lang.
amen

Toys Toys Toys!

2007-07-08T22:00:00.000-07:00

Every time, im at the mall, the kid in me kicks in and looks for the biggest toy store that the mall can offer. Yes, at the age of 24, toys, still fascinates me more than anything else. (currently)

Right now, im drooling over the transformers action figures specifically the 3k worth optimus prime and megatron. I almost bought one when i saw the two at a certain toy store. I’m an impulsive buyer when it comes to toys. But for that instance, it was a good thing that avs was with me. It would have been a different story if i was alone and there was no one to stop me at that time. Anyway, i still have this gut feel that i would get my hands on those two someday. I just hope that the stocks are still good.

Things to buy:
Optimus prime and megatron (movie version)
Gundam heavy arms (original model) scale 1/100
Gundam sandrock (original model) scale 1/100
Gundam God (saw one at gh) scale 1/100
Gundam wing zero endless waltz version scale 1/100
Death of superman comics, World without superman comics, Return of superman comics
Speed Flash for my Olympus e300 cam
and a whole lot more toys....

epal galore

2007-04-18T03:36:00.000-07:00

punyeta!

napanood ko sa news yung pagdating ni manny pacquiao. Ang daming sumalubong. Ang daming media, at putangina ang daming epal!

Nalungkod ako para kay bernabe concepcion, hindi lang sya napansin nung dumating sila ni pacquiao, naiwan pa sa airport nung convoy na papunta sanang malacanang. Sabik ang taong bayan sa pagsalubong sa matagumpay nating mga boxingero. Lahat gusto makita ang pambansang kamao. Pero punyeta, ang dami talgang umepal.

Naburat lalo ako dun sa motorcade. Isa iyong motorcade para sa mga nanalo. Para sa mga kampeon. Para sa mga lumaban para sa karangalan ng bayan. E punyeta ba naman. Pinagitnaan si pacquiao ng mga pulitiko at kung makakaway akala mo sila ang lumaban sa boxing. Pati yung isang boxingerong pinoy na nanalo e napunta nalang sa likod nila at natakpan. Punyeta talaga, hindi ba nila alam na hindi sila ang gustong makita ng tao. Kaway sila ng kaway pero wala sa kanila ang atensyon ng mga tao. Hindi naman siguro sila tanga para malaman yun noh. Dun dapat sila sa likuran ng convoy dahil wala naman talga silang silbi nung araw na yun. Siguro, nagaayos lang ng ruta at nagbigay ng permit sa motorcade. Pero punyemas naman, ibigay nyo naman yung spotlight dun sa karapat dapat. Pati nga yung sasakyan na ginamit sa convoy, tila christmas gift na balot na balot ng mga punyetang larawan. Buti sana kung mukha ng mga boxingero yun. Pero hindi e.

Naalala ko yung isang lecture nung guro ko sa philo. Inis na inis sya sa mga wang wang. Yung mga nagcocounterflow sa daan na naka heavy tint, luxury car, may excort at may wang wang. Mga VIP ng bayan. Sabi ng guro ko, e pano ba naman nila maiintindihan ang problema ng trapiko dito sa pilipinas e wala naman silang nararanasang ganun. Kaya nga pagnakarating sila sa opisina nila at tanungin kung mtrapik, malamang isipin nilang "anong trapik?" Sana lahat ng tao may wang wang at escort din para di makaranas ng trapik

Sa pagkakaalam ko nga dapat mga ambulansya, pulis at bumbero ang may ganun. Yung tipo bang kailangan nilang makarating ng mabilis sa paroroonan dahil may buhay na nakataya. Dapat yun lang exempted. May isang araw nga na nakasalubong ko yung isang convoy, punyemas, nagcounterflow ba naman. at ako yung nakasalubong nila. Naisipan kong hindi tumabi, marami naman akong backers e. (marami nang sasakyan sa likod ko at hindi na makagalaw pa. kala mo kung sinong matapang e. hehe) Para aliwin ko nalang sarili ko at hindi mainis, iniisip ko nalang na kaya siguro nagmamadali ang mga hungkag na yun ay dahil natatae sila o excited makita ang mga binabahay nilang chickas.

langhiyang buhay to.
punyetang mga oportunista

ayun

kalungkutan at kaibigan

2007-04-12T03:48:00.001-07:00

"complaining about your relationship to a colleague opens a window of opportunity for him to get closer to you while you push your partner away" -from cosmo mag

Hindi talga ako nagbabasa nito pero dahil sa walang magawa at marami pang pasyente ang dinalaw kong client, basa muna. Puro pang babae ang magazine. Ok lang daming sexy pics sabi ko. Ayun, una ko na binasa yung cosmo mag na sinasabing biblia ng mga babae. Pero di ako bakla a. Walang relasyon ang pagbasa nun sa pagiging bakla, kahit mangilang beses kong nahuhuling tinitignan ako ng machong lalaki sa harap ko na may hawak na poodle. Poodle! haha

ayshlang

Nabasa ko yung quote sa itaas sa isang article sa cosmo magazine. Yan na siguro ang talgang nakakuha ng atensyon ko. sa buong magazine Talo pa yung article tungkol sa sex. Mature na e. Hindi na puros sex ang iniisip. Actually dati pa namang hindi e. Nacorrupt lang ng mga circle of friends lalo na yung mga hightech buddies.

Balik sa kwento. Ewan ko ba pero di nawala sa isip ko yan at marami pa ang nagflashback na memories sa isip ko matapos kong mabasa. Natawa ako, kinilabutan at medyo natulala. Parang akong tanga. Naimagine nyo na sunod sunod in that same order ang facial reactions ko? Kaya siguro nakatingin yung kaharap ko. Pero hindi ganun nangyari ah. joke lang. Nakatingin lang si machong may poodle dahil hawak kong cosmo mag.

Naalala ko yung madalas sabihin sa akin nung kaibigan ko sa skwela ukol sa mga babaeng nasa relasyon. May babae kasi syang natipuan tapos ang pagkakaalam ko yung babae na yun, matagal na sila nung bf nya. Kaya binalaan ko na sya. Pero kakaiba magisip ang kaibigan ko. Matinik. Sabi nya, mas madali daw hulihin ang manok na nakatali. Sabi ko naman hanep. Hindi ko naisip yun. Bahala sya sa buhay nya.

Wala na ako masabi, pagod na ako sa mga oras na ito pero madali naman intindihin yung statement. yun lang. Isang paalala yata sa mga mahilig mangaway ng kanilang mga irog.

Learning experience

"grief is natures most powerful aphrodisiac!"-chazz reinhold from the wedding crashers

ayun

Teknolohiya at Bomba

2007-04-03T02:43:00.000-07:00

Naisip ko lang na napakabilis ng pagasenso ng teknolohiya ngayon. Masasabi ko na swerte ang mga estudyante ngayon dahil sa teknolohiya. Tulad nalang sa larangan ng bomba. Hindi tulad ng dati na pahirapan ang panonood at pagpupuslit ng bold sa labas. Sa laki ba naman ng VHS tape e pano mo naman maibubulsa yun. Pero dun nakikita ang creativity ng isang tao. Tulad nalang nung HS. Para makapagpuslit or makipagtrade ng bomba sa vhs, ibalot mo sa gift wrapper. Hindi nga naman tatangkaing buksan sa inspection yun. Lagyan mo pa ng dedication para lalong di pagkainteresan. Hanep noh. Perseverance breeds creativity.

Inabot din naman naming ang panahon ng mga cd. Mas madali nang itago. Pwede na iipit sa libro yun. Pero minsan nakaktakot din. Baka minsan kasi makalimutan mo na nagipit ka pala ng cd na bomba sa isa sa mga nahiram mong libro sa library. At dahil sa pagmamadali naisoli mo na at hindi na natanggal ang cd. Totoo yan. Nangyari sa isa kong kakilala kung kayat ayun, kinabukasan nun, tinawagan nya agad ang isang kaibigan na maaga sa eskwela dumadating at pinapila agad sa library. Tila isang bookworm ang taong yun sa agang pagpasok sa library. Ewan ko lang kung biblia yung libro na inipitan.

Meron din naman advantages ang panahon namin nung hs. ANo? Edi yun yung panahon ng mga bomba queens sa sinehan. From Amanda P. to Joyce J. Pucha pumili ka. Hindi nawawalan ng bomba sa sinehan buwan buwan. Langhiya lahat bomba e. If its from seiko it must be bold. Dahil, mga bata pa at mga menor de edad, kanya kanya nanaman ng diskarte ang mga kolokoy. Merong nagcocollared shirt pagpapasok para tumanda, merong naglalagay ng pulbos sa buhok para pamapadagdag ng edad at pababaan ng boses. Hanep talga. Mas magaling pa acting nila sa mga artistang nasa palabas

Ganyan noon. Sa panahon ngayon, nandyan na ang flash drive, cellphones at iba pa. La lang nawawala na ang diskarte. Iba parin ang dati.

Ika nga ni tado “TEKnology talga!”
Pero di ako nanghihinayang. Masama manood ng bold e. Kaya ako noong mga panahon na yun hanggang ngayon…wholesome tayo.

Ayus.

Gender and Phones

2007-03-27T20:05:00.000-07:00

Nanood kami ng starstruck ni avs sa marikina sports center. Dapat di na kami tutuloy dahil wala na kami ticket. Binigay ko na lahat sa cousins ko at mga tita. Pero sa kalagitnaan ng event at nasa paligit lang naman kami ng marikina sports center, naisipan nalang namin na manood. Maraming entrance dun. May pang bleachers, middle at harap na harap. Sabihin na nating pink, red, yellow tickets respectively. Sinubukan namin pumasok sa unang entrance na nakita namin.

tristan: Manong pwede ba pumasok?
Guard: May ticket ka?
tristan: Wala po e, nasa kasama namin na nasa loob na.
Maraming tao ang nakaabang din sa entrance.

tristan: sige na po nasa loob naman kasama namin
Guard: di talaga pwede e. dami rin gusto pumasok na wala ticket

tumayo ako kasama si avs sa harap ng gate at nakatitig sa kanya habang umaarte na may tinatawagan kunwari sa cel.

makalipas ang ilang minuto...

tristan: boss sige na (sabay hila kay avs na tila pinapakita sa guard)
Guard: tumangho at pinapasok kami
yes........
Pagpasok namin, akalain nyong sa pinakaharap pala na entrance yun. pangVIP yata.

Tristan: buti kasama kita, pangstartruck itsura mo e.
Avs: haha
-----
PEro hindi natatapos dyan ang lahat. Sunod na misyon ay ang hanapin ang mga tita at pinsan sa loob ng malaking sports park.
Tinawagan ko ang aking mga tita, isa isa.
Tita 1: ring lang ng ring (tried 4 times no answer)
Tita 2: ring lang ng ring (tried 5 times no answer)

Tristan: (naiinis na) mga nagcelphone pa kasi e!
avs: hehe
Tristan: ikaw, san mo nilalagay cel mo?
avs: sa bag?
Tristan: e may bulsa ka naman ah. nakasilent ba phone mo? pano mo malaman kung may tumatawag?
avs: e ganun e.
Tristan: hay....

Tinawagan ko ulit yung iba
cousin female: ring lang ng ring (tried 3 times no answer)
cousin female 2: same thing

Tristan: grr.....
Tristan: panu kung may tinatawagan ka tapos ring lang ng ring at di sinasagot? then pagnakita mo sya, at tanungin kung bakit di sumasagot tsaka lang nya tignan cellphone nya at makita ang mahigit sa 5 missed calls mo at tatawa? ano mararamdaman mo?
Avs: wala, kasi ganun ako e.
Tristan: haha (nawala ang inis)

Naisip ko na kasama pala nila ang isa kong tito
Tristan: lahat ba ng babae ganyan?
Avs: hehe
Tristan: kasama pala nila si tito, tignan mo to ah. paglalaki tawagan ko
Tristan: Tignan mo kami mga lalaki ang bilis sumagot kasi nasa bulsa.

Tinawagan..
Tito: ring..ring....ring....Hello?
Tristan: San kayo?
......
Avs: napangiti
Tristan: sabi ko na e!

Napatawa si avs matapos nun. At nung makita namin sila
Tristan: nasan po cellphone nyo?
Tita: nasa bag hehe
Tristan: hay... sabay tawa

Nang pauwi na kami
Tita2: (nagcheck ng cell na galing sa bag) tumawag ka pala?
Tristan: opo. :)

hanep...
ayun.

Incorruptible

2007-03-16T03:15:00.000-07:00

Nakakapagod sabay masaya din ang ginagawa kong trabaho ngayon. Dati rati, parati kong sinasabi sa sarili ko nang nagtratrabaho ako sa loob ng opisina na ayoko ng nakaupo lang at nakaharap sa computer. Buti sana kung pwede manood ng bold. Pero hindi e. Kaya ayun nangarap ako ng isang exciting na trabaho kung saan pwede ako lumabas. Sa kasalukuyan ko na trabaho natupad yun. Dito, para akong seaman. Larga ditto larga doon. Kung saan may subastahan, mapa Apari man o Jolo sugod ako.

Pero nasosobrahan din yata, kasi minsan pagod na ko at sukang suka na lumabas. Ngayon ako naman ang nagmamakaawang gumawa ng office work kung minsan. Pero sa ngayon, sanay na ako. Masaya na ang trabaho konting extra joss at redbull lang panalo na. Ano trabaho ko? Companion Animal Drug Pusher. Hawak ko ang government accounts kung kayat kung saan saang munisipyo ako napapapadpad. Maramirami narin akong nabisitang munisipyo at maraming beses narin akong nawala at nagmukhang turista. Pinaka bago na siguro yung nakatulog ako sa bus at inakalang nakalagpas na ako sa Lipa Batangas exit. Langhiya, nang magising ako, nasa highway na yung bus at wala akong nakikitang karatula na nadaanan na nagsasabing lipa batangas. Sabi ko nalang, baba nalang ako sa sunod na bayan at dun magtanong. 30mins na ang nakakalipas at tila di parin tumitigil ang bus. Kinabahan na ako at nagtanong nalang sa katabing lalaki. “Manong nadaanan naba ang Lipa?” Sabi nya. “ala e hindi pa. wag ka magalala magsasabi ang konduktor.” Buti Nalang!

Maganda ang Lipa. Malinis at tila Marikina din. Good job ate Vi! Naaliw din ako sa punto ng mga local dun. Kahit natanong ko na sa isang tao kung panu pumunta sa munisipyo patuloy parin ako nagtanong sa mga nakasalubong ko para lang mapakinggan ang batangenong punto. Aliw!

Balik sa trabaho. Ganito trabaho ko ngayon. Maraming beses na nagmumukha akong turista. Lalo na talga kapag malayuan nang probinsya nadadayo ko.. Basta sugod lang ng sugod.

Hindi lang magagandang lugar ang nakikita ko kundi ibat ibang uri ng tao. Masasabi kong baptism by fire ako sa trabaho na ito. Sugod agad. La man lang training, konting dos and donts lang. Isa akong taong lumaki sa isang relihiyosong eskwelahan sabay napangaralan ng maayos ng mga magulang. Naging idealist ako at some point. Pero sa trabaho ko ngayon, unti unti narin nasira ang mga imaheng nasa isip ko. Kung noon sa dyaryo o matanglawain (alam nila lahat ng mali sana magbigay din sila ng solusyon wag lang angal) ko lang nababasa ang mga nangyayaring kababalaghan sa ating sistema, ayun first hand experience talaga. Hindi nabubuo ang aking mga ideya sa mga nababasang mga pahayagan o opinion ng mga sinu sino dyan na maaraing korakot din. Eto talaga harapan.

Sa mga unang pagsabak ko dito sa trabaho, and dalas sumama ang loob ko at tila di kayang sikmurain ang mga nangyayari. Bakit may ganung tao? Puta! Kaya nga kada nalang pumapasok ako sa isang lugar, nandun parin ang nerbiyos ko na baka masakmal ng mga buwayang nagmamasid.

Naisip ko na wala pa pala sa kalingkingan ng stress na hinaharap ko mula sa mga kabulastugan ng mga tao sa sistema kumpara sa pisikal na pagbibiyahe. Nakakalungkot talga isipin. Ito ang realidad, sira ang magandang imahe ng mundo na nabuo sa eskwela.

Naalala ko yung sinabi sa akin ng isa kong kaibigan at nagging kaklase. Gusto nyang magtayo ng business para makatulong sa mga taong walang trabaho. Sabi nga nya. “pare iba yung feeling kapag alam mong nakakapagbigay ka ng hanap buhay sa mga nangangailangan.” Hanep! Gusto ko yung sinabi nya. Sana ganun magisip lahat ng tao. Ganun din naman ang gusto ko. Gusto ko makatulong at maisabuhay ang pagiging “man for others” na mahigit 15 taon na itinanim ng mga heswita sa aking isipan. Hindi naman sila nabigo base sa narinig ko sa aking kaibigan. Hindi rin sila siguro nabigo sa akin. Kasalanan nila kung bakit marunong akong humindi at di masikmura ang kamalian. Kagagawan ng mga mabutng pangaral yun. Napaligiran din ako ng mabubuting tao. (majority siguro)

Kung wala yung mga pangaral na yun, madali na sana laruin ang laro ng mga ungas na tao. Mayaman na sana ako ngayon. Sa kaso ko mahihirapan talga ako makisabay. Nalulungkot nga ako matapos kong maalala ang nasabi ko isang beses sa isa kong kaibigan. “pare ok yung mga prinsipyo pero kung patuloy kang kakapit dyan, kakainin ka ng buhay ng iba”. Parang hindi ko matanggap na nasabi ko iyon. Unti unti narin akong naiimpluwensyahan. Ika nga kapag nababad ka sa isang cultura, makakagawian mo rin yun.

Marami pala ako natutunan sa eskwelahan ng hindi ko namamalayan. Saksi na siguro dito yung mga ungas na nakakakuha ng sagot na “hindi” mula sa akin. Ngayon sa labas ng eskwela, sa totoong mundo lumilitaw ang mga natutunan ko. Kahit hindi sinalamin ng aking report card na meron akong natutunan, masasabi ko parin ng tahasan na MARAMI akong natutunan na mahalaga. Mas marami siguro dun sa mga de Honor at sinasabing matalino pero tahasan ang pangwawalanghiya sa kapwa. Marami ganyan sa mundo.

Kung meron man qualification para sa trabaho ko na kailangan kong iemphasize “INCORRUPTIBLE” sana lahat merong katangian na ganyan. Amen!

Paglalagom? La ako masabi e. tapusin ko nalang sa….

ayun

Pampatagal

2007-03-07T00:05:00.001-08:00

Isang araw sa gym

Tahimik akong nagtretreadmill nang biglang narinig ko ang usapan ng dalawang lalaki sa tabi ko.

Guy: o bakit?
Trainer: meron ka pa ba nun?
Guy: oo dalawang capsule nalang na malaki. Ganito o. (sunukat sa daliri)
Trainer: malaki pala e. pahati nalang.
Guy: capsule nga e!
Trainer: Totoo ba talga yan? Napapatagal talga?
Guy: Oo naman noh, hahaba ang resistensya mo.
Trainer: Ganun?! Talagang mapapaayaw na syo yun babae?
Guy: Oo sya pa ang magpapatigil sa iyo at baka mapasampal pa. haha
Trainer: Ok yan

Hanep, ang sabi ko matapos marinig ang usapan ng dalawa. Machong Macho talga ang itsura pero mukhang pipitsugin sa kama. Naalala ko tuloy ang isa kong katrabaho na mukhang problemado din

Tristan: Pare ano yan?
Guy: pare binigay sa akin ni ******. Pampatagal daw
Tristan: Bakit pa? Kailangan mo pa ba nun?
Guy: ….aaa.. gusto ko lang subukan.
Tristan: Bahala ka sa buhay mo baka lumiit lalo yan.

Mahirap magexperimento baka di magustuhan ang side effects!

Ayun

Behind Enemy lines

2007-02-08T01:46:00.000-08:00

It was 2 years in the making. After all the hesitations and suspense, the inevitable encounter happened. We existed under one roof for the first time. I never thought that courting a girl would be that exciting especially when it would be the first time you'll be introduced to the big boss man. My heart was pounding as I waited in the dinning table and stared at the white door. Behind it was the person I was looking forward to meet. I don’t know if we shared the same enthusiasm, but what the hell, I was already there, there's no turning back.
I was officially courting someone that night. There was no “us” at that place and at that time. Both of us were just friends and I was still on the stage of courting. I found that very funny and exciting.

Even though the television was playing angel locsin running, my eyes was glued to the boring white door. After a few deep breaths to calm the tension, the door finally opened. It was like what i pictured him to be, Chinese. I stared at him and waited for the eye contact, so I can gauge the situation. He looked to the left, then to the right like he was looking for something. Then when it seemed he found what he was looking for, he went straight to the exit. The eye contact never happened. I guess, both of us weren’t ready for that kind of encounter. The tension was too much and there was no eye contact. The only contact that happened was between my eyes and his back as he walked out of the house. I smiled as he passed by me without any warm greeting. Just like in the movies, everything went in slow motion, as he passed by me. Then it returned to normal when I saw mikes face smiling at me in the background and doing the waving goodbye gesture at his father. It made me forget what had just happened as I observed his chinky eyes getting more “chinkier” as he smiled. It's as if he was saying “better luck next time”. I smiled at him.

A lot of things lingered in my mind when the invitation came. I thought of two possible scenarios. One was that everything would go smoothly and be accepted and second, that we’ll be back to the old drawing board and try our luck next time. The latter means, going on TNT (tago ng tago) mode again.

I feel weird up to now when I assess my thoughts about these two scenarios. As much as I wanted to go with the positive result, a part of me wanted the second. I know it’s weird and kind of selfish but that’s what I really feel. I realized that I got used to the TNT mode and considered it as a spice of our relationship. All these years together was like a spy game where I always need to hide. I could even recall a time where I concealed my nationality and became a Chinese for a day to infiltrate a house which I considered the Forbidden city. Then there was a time when I changed my identity when the big boss man answered the phone. I found those things scary yet exciting.

I don’t know if that kind of encounter would happen again. But based on what happened that night, the situation is still hostile and I still need to move behind the shadows.

I’m BATMAN.

Ayun.

Moro Moro

2006-12-15T21:48:00.000-08:00

Nakilahok ako sa isang subastahan sa isang lugar na malayo at marami akong natuklasang talga nga namang nakakalungkot.

Dismayado akong umuwi matapos nun. Mahirap makipagusap sa mga taong makikitid magisip at baluktot ang pangangatwiran. Propesyonal pa naman at nakabarong pero di mo akalaing ungas mangatwiran.

Langhiya, di pa nga nagsisimula e may panalo na at biruin nyo. Nakakatawa pa doon, katabi ko pa habang naguusap kami yung mga produkto. Nakakdismaya talaga, lalo na at alam mong hirap at pagod ang dinaanan mo para lang maihanda ang mga kailangang dokumento para dun sa subastahan. Idagdag pa dyan ang layo ng lugar na iyon mula sa opisina namin.

Makulit pala ako...

Kalahating oras din kami nagdebate nung tao sa kinalabasan nung subastahan sa lugar nila. Para kasi akong naging saling ket ket sa isang moro moro lang pala.
Ayun, matagal na diskosyunan at tanungan kung bakit nagkaganun. Nakakatawa sya. Nagbibigay sya ng mga dahilan na parang mukhang nasa tama parin sya sa mga pinaggagawa nila. Kahit na anong mababangong pangangatwiran hindi parin ako naliwanagan kung pano naging tama ang ginawa nila gayung marami silang binaluktot sa sistema.

Ako bilang isang taong may pinagaralan naman at nalalaman kung niloloko na, ay di pumayag na magpatalo. Kaya ayun, tinira ko ng sangkaterbang katanungan at pagkontra sa lahat ng sinabi nya. Alam kong tama ako. kita ko naman sa mukha nya e. Kaya nga siguro sinasagot nalang nya ako na "wag ka nalang magtanong, lalo ka lang gigipitin".

Naisip isip ko, tila med rep ang dating ko nun at dapat nililigawan at pinakisamahan ko ang cliente sa pamamagitan ng pagsangayon sa kanya. Pero hindi kinaya ng sikmura ko. Kaya ayun naging palaban ako sa usapan. Hindi na tungkol sa trabaho o kung makukuha ko pa yung proyekto ang usapan kundi nasa larangan na ng prinsipyo. Hindi ako sangayon sa mga baluktot na sistema at hindi ako isang tanga na mag OO nalang at tatanggapin ang lahat kung alam kong may Mali nang nangyayari.

Nakangiti ako pero sa loob loob nanggagalaiti na nung mga panahon na yon. Kung wala lang kami sa opisina nya at napapalibutan ng mga tauhan nya, malamang marami pa sana akong nasabi. Nabalutan din ako ng takot nung mga panahon na yun kaya, suabe lang.

Sa huli sana naisipan kong mgadala ng kopya nung RA 9184 para maalala uli nila trabaho nila. Mukha kasing di nila nabasa ang mga bahaging ito

Section 3. Governing Principles on Government Procurement.
All procurement of the national government, its departments, bureaus, offices and agencies, including state universities and colleges, government -owned and/or-controlled corporations, government financial institutions and local government units, shall, in all cases, be governed by these principles:

(a) Transparency in the procurement process and in the implementation of procurement contracts.

(b) Competitiveness by extending equal opportunity to enable private contracting parties who are eligible and qualified to participate in public bidding.

Section 18. Reference to Brand Names.- Specifications for the Procurement of Goods shall be based on relevant characteristics and/or performance requirements. Reference to brand names shall not be allowed.

Mahirap ba intindihin yan? Pero tingin ko kahit ipakita ko yan, wala parin mangyayari.

Nandyan ang sistema para mabigyan ayos ang lahat. Maganda yan. Kaso, kung minsan, ang mga taong kumikilos sa loob nito ang mismong sumisira sa sistema. Bakit? Ewan ko sa kanila

basta ako suabe lang at sipol palayo.

Amen.
Ayun.

Mga Kinaiinisan Ko

2006-11-19T21:21:00.000-08:00

Mga ayaw ko.

May mga taong mapride. Siguro masyado na kasi mataas ang tingin nila sa kanilang sarili at hirap nang bumaba pansamantala para lang intindihin ang mga taong tingin nya nasa ilalim nya. Mahirap nga naman. Kung nasa taas ka na bakit pa bababa. Tingin nila palagi sila ang tama kaya kapag nasasabihan mabilis maginit ang ulo at magalburoto ang butsi.

Hindi lang sa mga letra o numero na nakasulat sa papel nakikita kung talagang magaling ka o hindi. Kadalasan nanggagaling ang kasagutan sa mga taong pangaraw araw mong nakakasalamuha.

----

Meron ding mga taong playing safe. May mga ginagawa silang mga bagay na tinatawag kong palaging nasa alanganin. Ibig sabihin, ang mga kilos nila ay naglalaro sa pagitan ng oo at hindi. Kaya nga tinatawag na playing safe para ang sagot na oo at hindi ay maari nilang magamit kapag nagipit. (nakadepende kung anong sagot sila makakalusot at di masasaktan sa resulta)
Nakakaburat mga ganitong tao. walang patutunguhan ang pagtatanong at pakikipagusap sa kanya. wala kang makukuhang malinaw na sagot.

example 1

guy1: gusto mo ba kendi?
guy2: hindi ah
guy1: e bakit sa mga kinikilos mo mukhang gusto mo?
guy2: (naglalaway sa tuwing nakakakita kendi ng kaibigan) hindi nga e!
guy 1: ulol

ganyan ako dati. ewan ko lang ngayon.

----
Nakakaburat din yung mga taong mabilis uminit ang ulo. Tulad ko. Mabilis uminit ang ulo ko sa mga taong mabilis uminit ang ulo.

ayun

Sabi nila...

2006-10-20T22:46:00.000-07:00

Mga di ko malilimutang kasabihan..

Itong jungle bolo di ko alam kung ok sa kawayan, pero lam ko mainam sa tao yan. -- isang tao sa GSO marikina

Ang bilis maubos ng dog food namin. Tumatahol na nga mga pusa sa amin e. --buyer sa petshop

Kung ang mga amerikana..maputi nga pero magaspang. may mga buhok. Di tulad ng pinay makinis kahit saan mo hawakan. --karpentero

Yung krus namin kapag sa dagat siguradong maliligtas kami kasi yari sa kahoy.. di tulad ng sa inyo ilulubog ka lalo. di ka maliligtas haha... -karpentero (habang nakikipagdebate sa kapwa karpintero)

Sino si Kristo? Tao lang. Sino si Manalo? Sugo!. --karpentero

Kapag teenager/bagets sa paghahanap ng lalaki.."ay ang cute!" Kapag mature na " ay mabubuhay ako sa kanya!" --

Tristan ang pangit ng sulat mo. Parang di ka tinuruan sa school. parang di kita anak. --nanay

Tristan hindi ka na nagsusubmit lang ng dokumento sa skwela. ayusin mo naman sulat mo at presentation. --nanay

At ang pinaka paborito ko.....

"ANONG AKIN DYAN" or "ANONG MAPUPUNTA SA AKIN"

hanep.... sa loob loob ko.

ayun

TURUMPO

2006-08-22T08:38:00.000-07:00

Tama na muna ang mga litrato balik sa ligaya ng pagsusulat.

Isang araw habang akoy nagbabantay sa clinic ng tatay ko, nakarinig ako ng mga batang nagkakantyawan sa labas. Sumilip ako sa bintana at natanaw ang isang grupo ng mga bata na naglalaro. Limang bata ang aking nakita na naglalaro ng trumpo. Matagal na ring panahon nang huli akong
makakita ng mga batang naglalaro ng trumpo.

sa mga hindi nakakaalam....

*hindi lang puros pagpapaikot lang ng turumpo o kaya pagalingan sa exhibition ang laro ng turumpo. Mayroon ding laro ito na halintulad sa holen. May maliit na parisukat na drowing sa kalsada. sabihin na nating 10 by 10 inches ang laki at ang mga turumpong napapaloob dito sa laro ang nagsisilbing mga taya. 2 ang nakita kong taya noon. Ang iba naman hawak ang kanilang mga turumpo at pilit na aasintahin ang mga tayang turumpo. Kailangan mapalabas mo ang mga nakahigang turumpo sa loob ng parisukat. kailangan din umiikot pa ang turumpo mo matapos mong tamaan ang mga taya.

*kung sakali namang sumablay ka, at umikot ang turumpo mo lang ng walang tinamaan, pwedeng hulihin ng mga taya ang sumablay na turumpo. Ang makahuli, ligtas na sa pagiging taya, samantalang ang nahuli syang magiging taya. Unahan siempre ang mga taya sa mga sumablay na turumpo.

*Ano ang premyo kapag napalabas mo ang isang turumpo sa parisukat? Kokonyatan mo ang mga turumpong tinamaan mo. Konyat. Ipupukpok mo ang pako ng iyong turumpo sa ulo ng turumpo na nailabas mo. Ayun maaring mabasag ang turumpo ng kalaro mo o kaya'y magkakabutas butas.Basagan ang laro dito.

*depende sa napagusapan ang basagan: may isang beses na konyat, o kaya'y dalawa o kung mamalasin mas marami pa.

Ayan ang larong turumpo.

Balik sa kwento....

Malakas ang sigawan ng mga bata, "oy oy, nahuli ko kaw na taya....oy nakadalawang konyat ka na ah!.......bal bal bal....." Nakangiti ako habang pinaopanuod ko sila. Lalo na kapag nagkokonyatan na. May mga naguusisang fans din ang mga bata na nagbbibigay ng tips sa tamang pagkonyat para mas malaki ang maging sira ng turumpo ng kalaro. "gamitan mo ng kahoy at pukpukin!.......sa gilid para matapyas agad."

Kakaibang tuwa at ngiti ang nakita ko, kung kayat pati ako hindi rin napigilang mapangiti habang pinapanuod ang mga bata. May isang batang kahit na natapyasan na ng trumpo, nakatawa parin at kita sa mata nya ang pagasang makakakonyat din sya sa turumpo ng mga kalaro.

Buti pa sya..di tulad ko nun na iyakin tuwing nabibiyak ang dyes pesos kong turumpo.

Bihira na ako makakita ng mga batang naglalaro tulad ng nakita ko. Lalo na kapag nandun ako sa lugar kung saan ako lumaki at minsan naging batang kalye.

Batang kalye: mga panahon na naligo kami ng mga kaibigan ko sa ulan at naglaro sa bahang hanggang tuhod, nagtumbang preso sa gitna ng kalasada (di madalas daanan kasi ng sasakyan), patintero, taguan na walang hangganan ang lugar kung saan ka pwede magtago. lalo na kapag brownout. madalas brownout nun naalala nyo mga "cohorts"?(kahit pa sa kabilang baranggay ka pa magtago pweede pero sira na talaga ulo mo
kung gawin mo yun. talgang iiyak ka pag taya ka), langit lupa, monkey monkey,swimming sa baha (nung medyo tumanda tsaka ko naintindihan kung bakit galit na galit ang mga tita ko tuwing nakikita kami ng mga kaibigan kong naglalaro sa baha. yak!)

Sa ngayon, bihira na ako makakita ng mga batang naglalaro ng mga yan. Nawawala na ang mga bata sa kalsada. Wala na nagtuturumpo, wala nang nagpapatintero..pansin ko lang.

Iba na talaga ang panahon. kung noon may patintero, ngayon may pangya, kung noon may agawan base, ngayon may DOTA.Ang mga batang nawawwala sa kalsada, andun nakita ko nakatunganga sa computer. Pansin ko lang, sa panahon ngayon, daliri nalang ang kumikilos kapag naglalaro. Isa pa, nagkakaroon ka ng kalaro na hindi mo nakikita at di alam ang itsura. salamat sa mga makabagong teknolohiya.

Magmumukhang "prehistoric" ang mga kinagisnan kong laro kumpara sa mga makabagong laro ngayon. Minsan nakakalungkot isipin pero ganun talga, nagbabago ang panahon at sitwasyon, walang permanente. Marami ang napagiiwanan at napapalitan. Tumitigil din sa pagikot ang turumpo.

Para sa nakita ko.....

Napangiti ako nung araw na nakita ko ang mga bata. Napangiti ako hindi dahil sa nakakatawa ang kanilang mga hirit, kantiyawan at kakulitan, ngunit sa dahilan na nakakapagbigay parin pala sa panahong ito ng saya at ngiti ang isang "prehistoric" na laro na noon'y nakapagpangiti din sa akin .

ayun.

100th episode

2006-06-07T03:56:00.000-07:00

Napanood ko yung 100th episode ng smallville nung tuesday. Grabe, 100th talaga!! Ang daming nangyari. Sama mo na dun yung inaabangan ng lahat. Yung inamin ni Clark kay Lana lahat. Ngayon lang ako magsusulat tungkol dito sa smallville. Malalaman nyo na lahat kung gaano ako kafanatic sa palabas na to.
Ibang klase...kakalungkot. Pinakamalungkot na napanood ko. Naisip ko lang, Clark has all the powers everyman could dream of. In our eyes, sobrang lakas nya. Pero sa sarili nyang mga mata, mahina sya. Especially when he's placed in a situation where he can't do anything to save someone he truly loves. Hindi ba mas masakit yun. Despite all his powers, abilities which enables him to save people in need, he is powerless in front of his loved ones.
To sum it all up, clark told lana his secret to save their relationship. Keeping secrets from her little by little pushes lana away from him. So clark proposed to lana inside his fortress of solitude. Hanep ang ganda nung scene na yun. While lana was wondering how clark was different given that he looks human, Clark crushes a small rock in front of her with his bare hands and exposes the diamond embedded within. Then he uses his heat vision to glue the diamond to a gold ring. After that he proposes.

Lana eventually said yes. I thought that was it. Happy ending for that episode... But then, lana dies in a car accident when Lex discovered that she knew something about Clark and chased her. There... end of the happy moment.
Clark blamed himself for what had happened and pleaded with Jo-rel to bring her back. Ayun, Jo-rel gave him a crystal that turns back time. But warned Clark before hand that changing fate has its consequences. Clark was returned to the time when he was about to tell lana the truth. So ayun, he didn't tell her anything and consequently made lana upset. Sad sad....Thinking that lana knowing his secret would only put her life in danger, clark decided to keep on hiding the truth.

Consequence nung pagturn back ng time..clarks father dies in due to a heart attack.

Hay... pasensya na gusto lang magkwento.

Ayun sad sad... can't wait for the next episode.

Namiss ko..

2006-05-29T01:30:00.000-07:00

Noong sabado pumunta ako ng sta lu para ipagawa ang aking playstation. Matagal nang sira yun at hindi nagagamit kaya naisipan ko ipagawa na nang mapakinabangan naman. Naisip ko rin mga kapatid ko na walang tigil ang pagpapaalala na ipagawa na nang may malaro na sila.Kaya ayun dinala ko na nga sa sta lucia.Sa basement yung pagawaan ng playstation, balak ko sana sa may circuit city para kilalang lugar ang aking pagpapagawan. Iba na ang sigurista. Pagkapasok ko sa basement, laking pagtataka ko nang makitang napakaraming tao sabay pagkakarinig sa isang pamilyar na boses. May kumakanta!!

Binilisan ko ang aking paglakad at tumungo sa maraming tao. Nakita kong may isang maliit na lalaki sa entablado na pinapanood. Maya maya pa, naalala ko na yung boses. Sponge cola!!! Ibang klase ang daming tao. Tila mga nagkukumpulang mga langgam na naghihiyawan sa tuwing magsasalita si Yael.

Maya maya pa'y kinanta na nila ang Jeepney. Marami ang nagtitili matapos marinig ang mga unang linya ng kanta. Napatingin ako sa taas at nakita ang mga tao na dumudungaw. Ang dami din syet sabi ko.

Habang ako'y nanonood, unti unti bumabalik ang nakaraan. Nabalik ako sa panahon kung kailan buhay na buhay pa ang Jargon. Hindi ko alam kung bakit pero talagang naiinggit ako sa nakita ko. Naiinggit ako sa pagkakataong tumugtog na meron sila

Naalala ko ang Jargon....

Namimiss ko na ang Jargon. Namimiss ko na ang noise pollution na ginagawa namin sa bahay ni Fael sa Sta Mesa. Namimiss ko na magfeeling tuwing may gig. Namimiss ko na ang mga kapalpakan. (wala sa tono ang gitara, mas malakas ang bass kaysa sa drums dahil sa lakas ng pagslap ni kenneth etc.) Namimiss ko na ang walang humpay naming pagasa na balang araw sisikat kami. Namimiss ko na ang pagwawala ni kenneth sa bass kahit ilang beses na naming pinapaalala na mellow lang ang music. namimiss ko na ang mga chismisan sa music room at paniniwalang kami ang nagpapasikat sa mga kanta ng ibang banda. Namimiss ko na ang nerbyos at pamumutla kapag nasa entablado lalo na sa unang kanta. Kadalasan yun ang nagseset ng mood. Namimiss ko ang drunken master na t shirt ni kenneth na pinagawa pa nya para sa mga gigs. Yun at yun ang isinusuot nya sa gig. Makikita ang mukha niya na may katawan ni bruce lee. Hanep noh.

Namimiss ko ang pagmamaneho ng driver namin na si jerico na pati jeep ay umiiwas sa kanya. Kahit papaano namimiss ko rin ang mahinang aircon ng sasakyan ni jerico kahit na harabas sya kung singilin kami sa panggas nya. Namimiss ko ang pagdaan sa mercury nila kenneth para bumili ng lifestyle bago kami ihatid ni pitt pauwi. Naghahanda sa isang malabong pangarap. hahaha. Namimiss ko ang aming mga imaginary groupies, Namimiss ko ang aming Gboys die hard fans tulad ni mike lim and co. na patuloy kaming sinusuportahan at kinukutya sa bawat gigs. Namimiss ko ang bandang kabatak ng Jargon tulad ng Eardrum Maladay na tila parokya at kamikazee ang samahan.

Namimiss ko ang mga kalyo sa daliri at panankit nito dahil sa walang humpay na pageensayo. Namimiss ko na ang pagsablay ng boses ni jerico kapag kinakanta ang The Reason ng Hoobastank lalo na kapag pagod na lahat (sa tuwing nageensayo lang naman). Namimiss ko ang pagkanta ni jerico, ang pagslap ni kenneth sa bass, pagfefeeling ni pitt sa lead, paghataw ni fael sa drums at ang aking pagigitara.

Higit sa lahat namimiss ko ang samahan...

Bawat gig na pinuntahan namin ay sariwa parin sa aking isip. Lahat tila kahapon lang na gusto kong balikan.

Langyang sponge yan, dami ko tuloy namiss.

Namiss ko rin pala yung pagpapagawa sa circuit city nauwi nalang tuloy sa kung saan saan yung pagpapagawa.(naayos din naman) umaalis daw yung gumagawa ng playstation ng 7:00pm.
Dumating ako ng 6:50pm sa basement. Ilang hakbang nalang sa circuit city. E nakita ko ang sponge at pinakinggan ang huling kanta kaya ayun nakapasok ako sa Circuit city ng 7:10. San ka pa. Langhiya talga.

ayun.

Carriedo kasama si Jerico

2006-05-05T03:52:00.000-07:00

Nakwento sa akin ni pitt kung gaano kahirap kumuha ng NBI clearance sa QC Hall. Impyerno daw sa init at magulo ang sistema. Nauwi din sya sa pagpunta sa Carriedo para dun nalang kumuha ng NBI clearance nya.

Naalala ko tuloy yung panahon kung kailan nakasama ko si jerico kumuha ng NBI clearance sa Carriedo para sa kauna unahan naming trabaho. So ayun, Nagsimula na ang trabaho namin, wala pa akong NBI clearance. 10pm-9am ang shift ko nun kung kaya't may oras para pumunta sa Carriedo. Huwebes yata nang naisipan namin ni Jerico pumunta. Wala syang pasok noon kaya dinaanan nalang nya ako sa opisina at magcommute nalang kami papunta.

Carriedo...malapit sa quiapo church..maynila... "pare wag ka magdala ng mga cellphone o wallet...maraming snatcher doon" Yan ang babalang nakuha ko sa isa kong katrabaho na nakatira malapit doon. Nabanggit ko rin kay Jerico yung babala.

Paglabas ko ng opisina, nakita ko agad si Jerico sa labas, nakashorts na pambasketball, naka tshirt at tsinelas. "squatter...patawa kong sinabi sa kanya" Ako naman, nakamaong, at tshirt.

Sumakay kami ng tren sa katipunan at bumaba sa recto station. Habang nasa biyahe, napansin ko na hawak lang nya ang kanyang wallet at cellphone. Wala kasi syang bulsa. Tinanong ko sya bakit nya napiling hawakan nalang ang kanyang wallet at cellphone. At alam nyo ba mga kaibigan kung ano sinabi nya? Para di daw sya madukutan!!! Hanep! oo nga naman kaya pinili nyang idisplay nalang ang wallet nya at cellphone. Dahil sa sobrang pagod at antok...di ko na nakuha pang kumontra at makipagdebate. Sabi ko nalang.. "tama!"

Pagdating namin sa NBI, pumila na agad kami. Magkaiba pila namin nung magpapakuha ng litrato para sabay kami matapos. Sinabihan ko si jerico pare, subukan mong papangitin mukha mo kapag lilitratuhan ka na. Ayaw nya. Sabi ko ginawa ko yun sa police clearance ko tignan mo. Natawa sya kaya ayun pumayag ang mokong.

Nang malapit na kami, nakita ko yung lalaki na namamahala sa pagkuha ng litrato. Kunot na kunot ang noo. Tila mga alon. Mainit ang ulo ni manong. Sinisigawan mga tao. "o bilis na dyan" parating sigaw nya. Hindi mo rin masisisi si manong, nakakapagod nga naman talga ginagawa nila.

Nang umapak na si Jerico sa entablado, at humanda na sa pagkuha, ayun pinapangit nya mukha nya. Yung katulad ng ginawa ni mr bean. Yung lalaki naman, nagulat yung mukha nang makita sa computer ang itsura ng kukuhanan niya. Tinanong sya, "gusto mo ba talaga ng ganyan?", sabay tawa. Ako rin natawa at sabi ko sige manong ok lang yan. Itinuloy ni manong ang pagkuha. Pagpindot ni manong nung button, biglang namatay yung camera.

"O teka, nawala....ang pangit mo kasi." sabay hirit ni manong. Tawa ako ng tawa nun. Si manong din natawa na talaga.
S
a litrato ko naman, nakatawa ako. Hindi normal sa NBI clearance yun kasi halos lahat ng nakita ko seryoso ang mga mukha sa litrato. Hindi ko na taalga mapigilan ang pagtawa.
Naisip ko, mabuti nalang at ginawa ni jerico yun, nakapagpasaya pa sya ng tao. Biruin nyo nawala yung pagkainit ng ulo nung lalaki.

Moral of the story: wag ibulsa ang wallet at cellphone, baka madukutan. hawakan mo nalang habang naglalakad sa lugar na maraming snatcher. Hanep!

Ayun

Solitude

2006-04-18T23:11:00.000-07:00

Ayan pictures naman. Natuto narin ako magupload ng pics dito ng marami. Mas hilig ko talaga ang black and white kaysa colored. Naaliw ako sa shadows. Naaalala ko yung class kay sir pancho. Lalo na yung mga sagot lagi ng mga kaklase ko tuwing tinatanong tungkol sa mga kuha nilang larawan....."sir Solitude"(kapag wala nang masabi pang iba) Astig....
Ayun

Explicit Content

2006-04-07T21:05:00.000-07:00

Masisi nyo ba ako kung may nakikita ako at pansinin.Ang tao merong peripheral vision. Hindi maiiwasan ang tumingin dahil malawak ang focal length natin.

Eto kasi nangyari, biyernes ng umaga pumila na agad ako sa terminal dito sa may greendale marikina para pumunta ng trabaho. Pagsakay ko, ayos maluwag pwede pumili ng uupuan. Handa na akong ipikit ang aking mata para matulog. Ganoon na kasi ang siste, kapag papunta ako trabaho. Itutulog ko ang buong biyahe. Pero sa araw ng biyernes na iyon, ibang klase ang nangyari. Nakaramdam na ako ng antok at unti unti ko nang isinasara ang aking mga pilik mata. Mabigat na kasi. Hindi pa umaalis ang sasakyan dahil hindi pa ito napupuno. Mayaya pa naramdaman kong may pumasok. Isang babae. Malamang sa pagpasok sa loob ng sasakyan nakayuko sya.

Hanep, kala mo may pupuntahang party yung babae. Mukhang kinapos sa budget yung babae sa damit. Kapiranggot na skirt lang suot nya at nakasleevless pa. Ang masama pa doon, hindi man lang nagtakip ng dibdib nung nakayuko at papunta na sa kanyang upuan. Naalimpungatan ako noon at nawala ang pagka antok. Katapat ko ba naman. Buti nalang at naisipan nyang takpan ng jacket ang kayang legs pagkaupo. Salamat sa Diyos.

Maya maya pa umandar na ang sasakyan. Sinubukan ko uli matulog. Pero ayaw na talaga. Lalo na nung nandun na kami sa malubak na daanan. Ibang klase. Hindi ko maipikit ang aking mga mata. Paumanhin sa sasabihin ko pero kailangan ko talaga sabihin dahil sa malaking bahagi ito ng aking sanaysay. Ayun. Malaki talaga ang suso nung babae. Si manong driver naman ayun tuwang tuwa sa lubak lubak na daanan kung kayat tila nagbabanggaang bundok sa harap ko yung hinaharap nung babae.

Nakashades yung babae nakakatakot tumingin dahil hindi ko nakikita ang kanyang mga pupils. Baka binabantayan ang mga mata naming lalaki sa harap nya. SInubukan kong iiwas ang aking ulo at tumingin sa ibang direksyon. Pero bigo parin ako. May peripheral vision tayo. Gago pa tong driver natuwa sa lubak. Malamang pansin din yun ng mga katabi kong lalaki.
Hindi talaga maiwasan.

Pumara na pagdating sa building na pinagtratrabahuan ko. Ewan ko ba at biglang nagiba ang aking paningin. Nahilo marahil. Tapos habang paakyat na ako ng overpass, may nakasalubong nanaman ako. Sa malayo palang kita ko nanaman yung isa pang babae. Malaki rin at mabilis pa siya maglakad Puro tumatalbog na ang nasa isip ko. Isa ka pa!

Naalala ko yung pelikulang 40 days 40 nights. Mayroong isang scene dun kung saan nananaginip yung lalaki na lumulutang sya at puro suso ang nakikita. Hanep

Pagdating sa trabaho, dinaan ko nalang sa hilamos nang mahugasan ang masamang espirito na bumalot sa akin nung araw na yun.

Ano natutunan ko dito... sa susunod matuto magsuot ng shades.

Ayun.

Karisma ng Pinoy

2006-04-03T03:21:00.000-07:00

Matagal na tong nakatago sa drafts ko. Binuhay ko lang para may maipost.

Kadugtong ito ng kwento ko sa pagbiyahe sa Thailand. Eto naman tungkol sa biyahe pauwi.Pagsakay namin sa eroplano na patungo ng Pilipinas, mas marami na ngayong pilipino kaming nakasabay. Yung nasalikuran ko ay grupo na mga Pilipino na nais narin makita ang bayang sinilangan. Ang bangis ng natutunan ko sa biyahe na iyon.Nagsimula lahat sa pagupo ko.

Maingay ang mga nasalikuran ko. Mga pilipino kasi nagtatagalog e. Mga 4 siguro sila. Sa gitna ako ng eroplano nakaupo . Sa may aisle. Meron silang kasama na sa may bintana nakaupo at wala pa ang katabi. Ayun, nagkukuwentuhan sila, asaran, kantyawan. (matatanda na ang mga ito ah, mga late 30's na siguro). Meron pa silang inasar na kano. Nung dumaan sa harap nila, sabi nung isa, "pare tignan mo oh si steven seagal!" mahaba lang yung buhok nung kano si steven na agad. Natawa ako ng malakas matapos marinig yun.

Halos mapupuno na ang eroplano at nagtataka yung isa na nasa bintana kung bakit wala pa siya katabi. May thrill daw kasi di nya alam kung sino ang makakatabi niya. Matapos ang ilang minuto, may babae dumating, papalapit sa direksyon namin. Nakaamoy agad yung lalaki at pinagyabang sa mga kasamahan niya. "pare sabi ko sa inyo magaling ako pumili e" "ang puti, intsik yata chuk chak chong..... " Natawa yung mga kasamahan niya at inudyok siyang subukan ang kanyag karisma. "pare sige subukan mo yan ang puti!"Tinignan nung babae ang numero ng upuan at ayun tumabi dun sa lalaki. "pare sabi ko sa inyo magaling ako pumili ng upuan e" ulit ng lalaki.

May itsura yung babae, maputi, maganda hugis ng katawan. Kumbaga medyo hawig kay rachel leigh cook. Bangis noh? kaya ganun kasaya si manong. Abot taenga ang ngiti. Pagkaupo nung babae, nagtatawanan yung mga kasamahan nung lalaki. "o ano pare simulan ko na ah" Ayun dumiskarte na si manong."Hi, where are you from?" sabi nung manong habang ipinapakita ang kanyang close-up smile. Napangiti yung babae at sinabing, " i'm from thailand'. "Where are you headed?" blah blah blah. Natuwa din naman yung babae sa kanya, kala mabait.Pucha, naging ala tourist guide yung loko.... pulis english hahaha. Ang pangit nya!

Yung 3 oras na biyahe naging 30 minutos. Bumilis dahil naaliw ako sa kwentuhan. Ano natutunan ko? Kung pangit ka maghanap ka ng foreigner tapos galingan mo magsalita. Kung hindi makuha sa pagkagandang lalaki, daanin nalang sa PR. hahaha suabe.

Nang palabas na ako ng airport, nakita ko yung lalaki kasama na nya yung babae. Hanep!!

Ayun

Isang Tulog Lang

2006-03-24T20:47:00.000-08:00

Ilang buwan na ang nakalipas. Mahaba na uli buhok ko at di na kailangan magsuot ng bonnet para itago ang kahindik hindik na sugat sa ulo. Pogi na uli.

Magpapacheck up na uli ako. kaya naisipan ko nalang magkwento.

Hindi ko talaga malilimutan ang oktubre ng taong 2005. Sa panahon na ito ako sumailalim sa isang operasyon. Matapos kong magpakonsulta sa doktor at makita ang mga xrays at ctscan, agad nagpaschedule ng operasyon. Akala ko matagal pa, pero biruin mo biglang sinabi na o next week na ah punta ka dito. Syet, sa isang linggo na yun ah. Sabi ko sa sarili ko. Alam ko martes yun. Smallville pa naman.

Nakaktakot ang isang linggo na yun, lalo na yung paghihintay ng resulta nung mga xray at ctscan. Nga pala ang cool nung ctscan!!! Yun yung ipapasok ka sa isang cylinder na thingamagig. Yung tulad ng napapanood sa mga pelikula. Kala ko tulad ng xray lang. Pero iba pala ang proseso. May injection pa. Namutla ako nung nakita ko yung nurse na may hawak na malaking injection. Puta malaki talga at mataba. "Nurse, yan ba yung itutusok nyo sa akin? ang laki nyan, pwede ba inumin ko nalang?" Natawa yung nurse sabi, hind panghalo lang to ng gamot. Parang dextrose lang ang itutusok syo. Napakalaking langgam nun kung nagkataon. Salamat sa Diyos!

Alas 7 ng umaga ang schedule ng operasyon martes. Kinagabihan palang nasa ospital na ako. 5am ng martes, gising na ako, naligo at nagbihis na ng hospital gown. Yung manipis na tela at may mga tali sa likod para di mahubad. Napapaloob lamang sa gown ay shorts. Maya maya pa, pumasok na ang isang doktor at kinabit na ang aking suero. First time to. Tinignan ko nalang mukha nya kaysa dun sa pagtusok. Suabe. kayang kaya. Makalipas ang ilang minuto meron nanaman pumasok at injection nanaman. Tinanong ko agad kung masakit ba yan. HIndi na nagsinungaling yung nurse at sinabing oo, medyo masakit kasi yung gamot. Ayun. HInga nalang ng malalim.Pamparelax daw ng muscles yun. Malapit na.

Magaalas siete na nang maramdaman ko na ang epekto nung gamot. Lasing na ako!! Sabay pumasok na yung mga kukuha sa akin. Inilipat ako sa isang kama. Sabi nung isang nurse, sir tanggalin nyo na yang shorts nyo. Ano?! sabi ko. Pati under wear kailangan. Lasing na ako noon e. wala na lakas kumontra. "takpan nyo ko ng kumot." sabi ko. So naka gown lang ako at walang underwear. Suabe.

Ang galing nung pagdala sa operating room. Tila pelikula. Nakikita ko yung ilaw sa kisame na nilalampasan ko habang tinutulak nila yung kama papunta sa OR. Ayun pagdating sa OR, lasing parin ako at nanlalambot. Dami mga babaeng nurse sa loob. Kinabitan na ako ng mga thingamagig. Matagal bago dumating yung doktor, kaya nakapagmunimuni pa ako. Ang daming pumasok sa isip ko sa mga oras na yun... magigising pa kaya ako. ano kaya pakiramdam. Paano kung nagising ako habang inooperahan pa ako. Pero pinakakinakatakutan ko talga yung kung magigising pa ba ako. Sabi ko... bahala na. Basta masaya ako ngayon. Natigil ang pagmumunimuni nang naramdaman kong naiihi ako. Di na pwede kasi nakakabit na lahat ng instrumento sa akin... Takot ako magsalita ukol sa nararamdaman kong pagkaihi kasi baka lagyan ako ng catheter. Saliksikin nyo nalang kung ano yun para maintindihan nyo kung bakit ayoko. Basta kahit ano wag lang yun. E hindi ko na mapigilan kaya sinabi ko agad sa katabi kong nurse na naiihi ako. Pano na yan? Meron ba kayong pitchel dyan, iihi nalang ako dun. Meron sir. Sige tatagilid na ako hawakan mo yung container ng maigi a. Wala na akong hiya nun kahit babae pa. Ayoko talga macatheter

Suabe..

After a couple of minutes, bumulaga na sa paningin ko yung anestheologist at yung doctor na magoopera. Tristan, ano gusto mo sa buhok mo? Yung sa likod lang ba ang kakalbuhin natin? Sabi ko. Pwede lahatin nalang. Medyo magmumukha akong loko kapag yung likod lang ang kalbo. Ala shoalin look na sa likod ang kalbo. Pwede ba..
Oo nga naman... sabi ni doc.
"O tristan eto na" nakita ko na ilalagay na sa mukha ko yung oxygen mask. palapit ng palapit... tapos...ZZZzzzzz....

Makalipas ang 2 oras...
Dumilat ang aking mga mata... medyo malabo... mukha ng doktor ko ang aking unang nakita. "O musta na pakiramdam mo?"...
Pagkarinig ko nun..tsaka ako natauhan... ang bigat ng ulo ko... ang sakit ang sakit!!!
Dinagdagan ni doc ng morphine at pinasipsip sa akin yung malaking cotton bud para maibsan ang sobrang pagkauhaw.
Sobrang reklamador ko pala... masakit e.

Dahil sa karanasan na ito. marami akong napagmunihan. Napuno ng katanungan ang isip ko ukol sa uri ng pamumuhay ko. Masaya ba ang buhay ko? Naging mabuti ba kong anak, kapatid, kaibigan? nagagamit ko ba lahat ng bigay sa akin ng Diyos. Handa na ba ako mawala....kakatakot. pero ayshlang.

Nanghinayang ako at hindi ko napavideo ang operasyon para napanood ko...

ayun

Ice ice baby...

2006-03-19T21:37:00.000-08:00

Naalala ko lang ang aking kabataan....
Nakatambay nanaman kasi ako sa lugar kung saan ako lumaki at naging isang batang kalye minsan...

ice ice Baby (kanto style)

ice ice Baby,Tagaluto ng puto bungbong (repeat 3x)

(rap part)
Alaxan, Chocolate and Nissin
Ayoko nyan gusto ko fried chickin.
Softdrinks, itlog na maalat
kanin na tutong may kasamang bagoong,

ice ice baby, tagaluto ng puto bungbong. (3x)
.................

Nakakatuwa talaga...

Ayun

Jackpot

2006-03-15T16:53:00.000-08:00

Simple lang naman ang plano ko noong sabado. Pumunta ng mall at bumili ng wall clocks para sa warehouse. Isinama ko si avs sa sta lu bumili at nagaliw aliw ng konti sa mall.

Habang naglalakad, parang wala ako sa sarili dahil sa sobrang paghahanap ng murang wall clock. Habang naglalakad, may natanaw ako sa loob ng department store. Ayun!!! Sabay bilis ang lakad papasok at nakatuon lang ang atensyon sa mga wall clocks na nakadisplay. Mabilis ang aking lakad, hila hila si avs. Wala akong nakikita kundi ang mga wall clocks. Nagmamadali na kasi ako at kailangan ko pa ihatid si avs pauwi bago mag alas kwatro. Alas 3 na nun kaya kailangan magmadali. Habang pumapasok na kami sa entrance biglang lumitaw na isang mukha. Nawala panandalian ang atensyon ko sa mga wall clocks. Nagkatitigan kami nung isang mama. Nasa isip ko nun, aba chinese na chinese ang itsura nito ah. Yun narin siguro dahilan kung bakit bigla nakuha niya atensyon ko.

Nagkatitigan kami nung tao. Mga isang metro lang ang distansya namin sa isa't isa. Alam nyo yung tulad sa anime kapag nagkakatitigan yung dalawang magkalaban tapos nawawala yung back ground at sila nalang natitira sa screen. Samahan mo pa ng kidlat sa pagitan ng dalawa. Ganun na ganun ang pakiramdam ko. Ganun ang dating ng aming pagtatagpo. Ayun, mukhang gulat itsura nung mama. Tumahimik bigla ang paligid sa pagkakataong iyon nang biglang narinig ko nalang ang boses ng aking kasama , sabi "uy uy uy..." Nagpatuloy na ako sa paglalakad at bumalik sa pagpunta sa mga wall clocks.
Maya maya napansin ko sa itsura ni avs na mukhang gulat na gulat din. "Bakit?" tanong ko.

"Tatay ko yun!" sabi nya

Nanlambot ako nung narinig ko yun. Nakaakbay pa ako nun kay avs, kaya wala talagang lusot. Pakshet.....

Dati sa paghatid pauwi, tapos sa telepono, ngayon harapan na. ano kaya susunod?

Moral of the Story: Ang taong mabilis tumakbo kapag natinik malalim, at kung meron pang tumakbo ng mas mabilis, sigurado kabayo yun!!

Ayun

Trabaho, Eskwela at Ebak

2006-03-09T01:59:00.000-08:00

Kwento ko lang unang araw ko sa trabaho.
Kailangan nasa opisina na ng alas 9 ng umaga. Siempre ako excited, dumating ako sa ortigas ng 720. Hindi muna ako pumasok sa building para hindi magmukhang excited. Tumambay muna ako sa Jollibee na katapat lang ng gusaling papasukan ko. Ayun dami narin tao sa Jollibee, mga nagtratrabaho siguro sa call center. Yun ay hula ko lang naman. Pormang call center kasi. Naka jeans, tshirt, jacket na tila akala mo sobrang lamig sa pilipinas, spikes na hair, ID na parang highschool student at siempre cool na nagyoyosi. Naalala ko tuloy yung good old days ko sa call center nun. Parang college din setting kasi puro ka batch ang nagtratrabaho. Masaya ang environment.

Pero balik tayo sa kwento ko. Umakyat na ako ng mga 850. siempre cool. dapat laging mukhang malalate na. COol yata mga late e. Yun natutunan ko sa college... kung gusto mo maging cool, palate ka sa class para nasa spotlight ka. O kaya pumasok ka ng lasing, tapos magpapansin ka na lasing ka. Pag tinanong ka kung lasing ka sabihin mo hindi. Hay kupal!!! Dami ko talga naalalang cool sa college. Nawawala na tuloy ako sa kwento ko. So ayun pasok na ako tapos hinanap na agad si bossing.

Medyo natetense ako nung nasa loob na ako. Kinakabahan kung ano mangyayari. Sa sobrang tense, napaaga tuloy yung plano ko. E ano pa nga ba, edi binyagan yung lugar. Matapos kong marining yung description ng trabaho ko at kung ano mga gagawin ko mula sa boss ko, nadagdagan pagkatense ko at kasabay pagalburoto ng sikmura ko. Ayun napaaga ang binyagan. Bumira agad ako sa cr, umagang umaga palang. Pero plano ko na talga yun. Naalala ko nanaman ang school.

Sa college, nabinyagan ko halos lahat ng building. Misyon ko talaga yun. makumpleto lahat ng building. Pati library hindi ko pinalusot. Kung akala nyo sa college lang yun. pati gradeschool at highschool, ganun na sistema ko. suabe. Pati yung cr nung isang heswita sa opisina nya di ko pinalampas e. Ayun suabe.

Medyo natatakot ako ngayon sa trabaho. Maraming kailangan alamin. Marami nagsasabi ngayon palang talga ako magsisimulang magtrabaho. Ano tingin nila sa una kong trabaho?! wala lang? Pakshet.

Maraming pumapasok sa isip ko at pilit na nagtatanong. "kaya ko kaya?" "maeenjoy ko kaya?" "marami ba chicks?" (joke lang avs!! hehehe love you!). Pero sinabi ko nalang sa huli, masyado na akong maraming pinalampas na oportunidad dahil sa mga tanong na yan. Kaya eto trabaho na.

Hindi gaanong malaki sweldo, marami nagsasabi bakit ko tinanggap. Napaisip tuloy ako. Malinaw nanaman sa akin kung bakit ko tinanggap e. Kasi marunong akong magpakumbaba at magtiyaga. Hindi naman ako mapride. Hindi ako yung tipong, porquet sa eskwelahang ito na ako nagaral kailangan bigtime. Naisip ko lang na kung nagaaral ka at ang tangi mo lang dahilan kaya ginawa mo yun ay para makakuha ng malaking sweldo, malamang magiging katulad ka na ng iba dyan na gusto kaagad maging bigtime. Mayabang.

Walang shortcut sa buhay, lahat pinaghihirapan.....

Hindi naman ako ganoon nagexcel sa eskwela. La ako honor.. average lang ang grado. Slacker in short pero masaya. Isa sa mga kinatutuwa ko noon sa eskwela, yung tipong kinaiinisan ako hindi dahil sa kupa o cooll ako kundi dahil sa may mga pagkakataon na natataasan ko yung ibang tao na halos lumuwa na ang mata sa kakaaral. Napapatunayan ko na di ako bobo na iniisip nyo. tamad lang. Konting improvement sa work ethics. ang kailangan ika nga.

Naalala ko lang yung nabasa kong libro ni bob ong na "abnkkbsnplk0" yung tungkol sa katalinuhan. May nasabi sya dun tungkol sa katalinuhan. Matalino ba yung taong may honor nga pero walanghiya? (hindi eksakto, binago ko na pero medyo ganun din mensahe)

Dami ko na nasabi. Sabi ko kwento ko lang unang araw ko sa trabaho pero kung saan na napunta. Pero para sa paglalagom, ito masasabi ko. Kung maeebak ka, edi umebak ka, bakit mo pipigilan, dahil sa hiya? Lahat naman ng tao umeebak ah. Sabi nga ni Jollibee kaya mo kid. LAbo noh pero Ayshlang!

Ayun.

Phone Call

2006-03-02T20:48:00.000-08:00

Isang gabi, tinawagan ko si avs...

ring.... ring...ring...

someone answered after 3 rings...

mystery guy: Hello? (mababang boses)

Tristan: (napatigil ang paghinga)

after 1 second..

Tristan: Ah...hello, pwede po ba kay avs. (binabaan din ang boses)

mystery guy: Sino to?! (mas mababang boses)

Tristan: Si.....Carlo po. (mababa parin ang boses)

Katahimikan ng kalahitng segundo.

Mystery guy: Ah.. sandali lang.

after a few seconds....

avs: hello?

Tristan: avs!! hahaha(mabilis ang paghinga sabay tawa)

Avs: sino sumagot?

Tristan: tatay mo!

Avs: bakit di mo nalang binaba?

Tristan: eh... nwala sa isip ko e. nung naghello na ako tsaka ko lang narealize na siya yun.

Avs: hayy...
..................................................
ayun, ibang klase. ngayon lang nangyari sa akin yun na siya ang sumagot. nalaman din sa huli na ako yung tumawag. nagtanong kasi sa mom kung sinong Carlo at ayun nasabi na si Tristan yun. Akala nagbigay ako ng ibang pangalan. hehehe pero sabi ko naman si carlo at tristan ay iisa lang naman e. Carlo din naman ako. saya talga.

ayun.

Misunderstood lang

2006-02-26T00:07:00.000-08:00

Nakabasa nanaman ako ng isang mahabang kwento sa isang blog ng isa kong kaibigan at natuwa sa mga kwento nya. Hindi naman talaga ako ganun kasipag magbasa. Kadalasan nadidismaya na ako agad kapag nakita ko ang haba ng aking babasahin. Ganun ako. Pero meron isang blog akong madalas dalawin at inaabangan ang mga panibagong kwento tungkol sa kanyang pakikipagsapalaran sa buhay. Hindi ko namamalayan ang haba ng kwento sa tuwing binabasa ko ang mga iyon at kung minsan naman tila nabibitin pa ako. Sabihin na nating nakuha niya ang aking atensyon sa kanyang walang prenong pananalita at pagsusulat. Ibang klase para sa akin. Halos maubusan ako ng hininga sa kakatawa.
Ingles ang napili nyang paraan ng pagsusulat at kahit na marami akong napapansing kamalian sa grammar at sentence structure na siguradong tataasan ng kilay ng mga english teachers, hindi parin iyon sapat para makulong ako sa ganoon lang na aspeto ng kanyang salaysay. Malaman ang kanyang kwento. Masasabi kong kakaiba siya sa pagpili ng salitang panlarawan kung kayat nabibigyan nya ng kulay ang kanyang kwento. Magaling siyang maglarawan. Iniisip ko nalang na siya yung tipong dumadaloy ng dalisay ang mga nasa isip nya tungo kanyang mga daliri sa tuwing siya ay nagtytype. Isa pa wala siyang takot sa paglalabas ng gustong sabihin. Karamihan sa mga kwento nya sa aking palagay nagmumula lahat sa kanyang damdamin kung kaya't ganun nalang kadali sa kanya na humugot ng mga salitang gagamitin upang ilarawan ang kanyang nararamdaman. Napapagkamalan na nga siyang weirdo kung minsan.

Weirdo dahil sa ang dami nyang opinyon sa buhay na kadalasan hindi napapnsin ng iba. Naalala ko nga yung mga tanong nya na dapat yata gagamitin nya sa research paper nya sa english 11. Isa na dun yung tipong "Where did dust come from?" at "Is pandesal really cancerous?"Natawa ako nang marinig ko iyon kala ko nagbibiro. Ganun din yata ang naisip ng kanyang guro at agad na pinapalitan ang kanyang mga tanong. Pero balita ko noon sumama daw loob nya dahil seryoso naman talaga siya noon.

Ang dami nyang nasasabi, ang dami niyang naiisip. Kaya nga noon pa nakasulat siya ng nobela at meron na siya 3 tape ng mga kanta na siya mismo ang kumanta at naglapat ng musika.

Kahit ako naweirduhan sa kanya noon pa man pero hindi iyon dahilan para layuan siya. Nakakatuwa nga siya e. Misunderstood nga lang kung minsan.

Ayun.

Nov 1

2005-11-13T06:42:00.000-08:00

Mahaba haba naring panahon nang huli akong sumulat dito sa blog na ito. Sumuko na marahil ang mga taong paminsan minsan dumadalaw para makabasa ng bago tungkol sa akin. Balik private blog nanaman ako. Hangga't hindi ako nagsasabi na nagupdate na ako malamang ako lang makakabasa nitong sinusulat ko ngayon. Ayshlang. Tuloy parin ang liga sa pagsusulat.

Sa tuwing sasapit ang araw ng patay ay madalas akong nakikita sa loyola memorial park dito sa Marikina. Buong araw akong nakatambay doon kasama ang mga kamaganak na madalas makita at mga bihirang makita. Gigising na ilan sa aking mga pinsan ng ala singko ng madaling araw ng nov 1 para asikasuhin ang lugar kung saan kami gagawi. Kadalasan, pupunta na ako dun ng mga 10am o 12nn para makisalamuha sa mga kamag-anak. Masaya para sa akin ang Nov 1. Nagkikita kaming magpipinsan, mga malayong kamag-anak, kaibigan at sari sari pang mga tao. Nagdadasal, nagkakainan, nagkukwentuhan at kaming mga bata ay gumagawa ng bola na gawa sa kandila. Kahit madalas pagsabihan noon na wag laruin ang mga kandila, natatapos ang araw na nakagawa parin ako ng isang malaking bolang kandila.

Bata pa lamang ako, ganito na ang gawain namin. Hanggang sa pagtanda ko ganito parin. Kung noon, pumupunta ako para sa paggawa ng bolang kandila at kumain. Ngayon, kasama na ako sa kwentuhan ng matatanda. Naging matalas narin ang aking mata sa pagtingin ng mga naggagandahang mga babae sa sementeryo. Maraming "pwede" ika nga.

Ngunit sa taong ito, hindi ako nakapunta. Ito pa lamang ang ikalawang pagkakataon na hindi ako nakapunta sa sementeryo dito sa Marikina. Nangyari yung una, nang bumisita kami ng nanay ko sa probinsya at dun ipagdiwang ang araw ng patay. Sampung taong gulang pa yata ako noon. Nagyong taon na ito, nangibang
bansa ang aming pamilya para magsaya.

Panibagong karanasan.

Buong pamilya kaming pumunta sa singapore at nanatili doon ng 4 na araw. Masaya dun. Madaming bago. Malinis, organisado at higit sa lahat maraming chinita. Marami nanamang "pwede"

Sa Singapore ko nakita ang sa tingin kong final product ni BF sa kanyang mga ginagawa para sa Metro Manila. Maraming tanim na halaman sa kalsada at hinahayaan ang mga halaman na gumapang sa mga overpass at magsilbing pintura o disenyo nito. Nandun din ang yellow lane ng mga bus at mga terminal nito kung saan doon lang talga sila nagsasakay. Kulay luntian ang Singapore kahit na marami itong nagtataasang mga gusali. Balanse ang mga gusali sa mga halaman. Sinabi sa amin ng tour guide namin na malapit sa equator ang Singapore at mainit ang klima. Isang paraan ng paglaban sa init ay damihan ang mga halaman. Oo nga naman!

Ayun.

Nang matutong magseatbelt

2005-11-12T07:27:00.000-08:00

Balik sa pagsusulat nanaman ako.
Marami nang nangyari, maraming kailangan ibahagi.
Kulang ang isang gabi para isiwalat laman ng aking isip.
Simulan ko nalang sa isang araw...

Nagmamaneho ako kasama si Avs. Papunta kami sa Ateneo para magenroll. Bumaba ako ng sasakyan at muling naamoy ang simoy ng hangin na labing anim na hininga ng aking baga. Kapareho parin ng dati, mainit at maaliwasa ang panahon. Walang pinagkaiba sa huling enrollment na napuntahan ko. Nariyan pa rin ang mga mahahabang tali na hinahati ang mga nakapila sa Xavier Hall. Isama mo narin ang mga tambay, este mga bantay na isa isang tinitignan ang mga resibo at documento ng mga nakapila.
Umupo muna ako sa isang tabi habang hinihintay makabayad si Avs. Sa aking pagkakaupo, unti unti akong nahulog sa pagmumunimuni. Eto nanaman ako at nakatulala at nakatingin sa kaharap na pader. Nakasentro ang aking paningin sa isang maliit na tuldok na kung minsan ay lumalabo at kung minsan naman'y lumalaki. Tulala sa kawalan.

Napunta ako sa nakaraan. Nasa panahon ako kung saan wala pa ang SEC. Soccer field dati yun kung saan nagiintrams ang gradschool. Balik din ako sa unang araw ng klase kung saan di ako maiwan ng nanay ko at hinintay pa ako sa labas ng aking silid aralan. Pagkapasok ko sa silid, dumungaw agad ako sa bintana para makita ang mga nagkukumpulang mga nanay na tinatanaw kaming mga estudyante sa loob ng aming silid. Kasama dun si mama. Hay, 1989 pa yun ngunit tandang tanda ko pa. Sekyson "Matipid"

Nawala ang aking pagkatulala nang maaninagan ko ang papalapit na babae sa akin. Tapos na si Avs magbayad. Sa aming paglalakad papunta sa kotse, naalala ko nanaman ang sinabi sa akin noon ni Avs. Sabi nya, buong buhay ko, Marikina at Katipunan lang ang napupuntahan ko. Totoo yun ah, sa loob loob ko. Halatang halata nga naman dahil sa marunong nga ako magmaneho pero pinakamalayo ko nang napuntahan greenhills. Tinuring ko pang tagumpay yun ah na nakapagmaneho ako ng ganung kalayo. Nakakahiya mang tanggapin, ganun talaga ako ka-olats sa direksyon. Yan ang resulta ng tulog ng tulog sa loob ng sasakyan kapag pasahero at may bagong lugar na pinupuntahan. Imbis na matuto sa mga bagong daan, ayun mas pinipili ko pang matulog.

Ibang usapan na ang kasalukuyan ngayon. Lumawak narin kahit papaano ang kaalaman. Salamat sa tour guide ko. Akalain nyo, may tour guide na ako, may girl friend pa. Nakakatawang isipin na sa aming dalawa, ako itong Pilipino pero walang alam sa mga lugar dito. Kasabay sa paglawak ng kaalaman sa daan, ganun din sa mga patakaran.

Naantala ang pagmumuning ito nang mapansin kong kinakawayan ako ng isang MMDA habang ako ay mag-Uturn sa tapat ng gate 3. Bigla akong napatanong kay Avs na walang kamalay malay at aking tinanong kung anong araw na. "Thrusday". Patay, coding nga pala ako at akalain mo 350 pm na. Walang lusot. Dagdag nanaman sa kartada ko ito. Sa taong ito, 2 color coding na, isang beating the read light sa pagtawid ko sa edsa sa may kamuning (pero nalusutan ko at sinabing yellow pa.) at no seatbealt. (napalusot nga sa beating the read light pero napansin naman na wala akong seatbelt.). Ayun, suki na ng MMDA ngayong taon at malaki na ang nadodonate ko sa gobyerno maliban sa tax.

Nadagdagan nanaman ang mga kaibigan kong MMDA...

Natapos ang araw na nangako si Avs na magseseatbelt na palagi siya. Himala dahil ayaw na ayaw ng taong ito na magseatbelt. Hindi na raw dapat akong mahuli. Natakot siya siguro dahil ngayon palang yata siya nakaranas ng mahuli at mabigyan ng ticket. Sa bagay, kahit nga nahuli, nakumbinsi nanaman si Avs na magseatbelt na palagi.

2005-07-14T06:12:00.000-07:00

si idol danny!!

2005-07-14T06:11:00.000-07:00

PBA astig

Matutong ngumiti

2005-07-01T13:51:00.000-07:00

"In a sea of strangers where everyone is just a face, one can stand out with a smile"

Ang Pagbabalik

2005-06-18T21:13:00.000-07:00

teka nga ano nga ba una kong ikukwento...hmmm. sige simulan natin dun sa pagpunta ko sa thailand nung isang linggo.

Noong isang linggo nagpunta ako, kapatid ko at 3 pang med rep ng nanay ko sa bangkok thailand. Bigla nalang ako tinawagan sa bahay ng nanay ko at sinabing, aalis kayo sa biyernes ng kapatid mo at pupunta kayo sa thailand. Uy hanep sabi ko. Makukuha ko na rin yung inaasam asam ko na bakasyon.

Sa umaga ng biyernes, at kami'y papunta na ng airport, kitang kita ko sa mga magulang ko na medyo nagaalala sila sa amin. siempre, kaming dalawa lang ng utol ko ang aalis. At siempre, ito ang unang pagkakataon namin na makakaalis ng bansa magkapatid. Kaya nga't nasermonan kami agad ng tatay ko nang makita niyang nasa isang lamesa yung passport naming magkapatid. Mukhang maiiwan sana namin. Hay galit kaming sinermonan. hahaha. pero ayshlang. Ayun sa wakas, pumunta na kami sa airport at tumungo na sa thailand.

Tatlong oras lang ang biyahe at ayun isang pelikula lang ang katapat nun para di mabagot. Wala naman masyadong nangyari sa biyahe, medyo maingay lang dahil sa mga kanluraning kasama namin. Mga pranses di ko naman alam ang mga pinagsasabi.

Ano nga ba ang masasabi ko sa thailand? Maraming mga dayuhan, maliban sa mga thais simepre. May puti, may itim, may dilaw, may brown. Mayaman ang tourismo ng bansang ito. Talagang dinarayo marahil dahil sa mumurahing bilihin. Isang malaking tiangge ang bangkok. Mura pa daw.

Papuntang hotel, napansin ko agad na baliktad ang daloy ng trapiko nila dun. Right handed ang mga sasakyan. so ayun nakakalito tignan. kala ko umaandar magisa yung mga katabi naming sasakyan kasi walang nagmamaneho sa kaliwa...nasa kanan pala yung drayber. Nakasakay narin kami dun sa tricycle nila na tinatawag na" tuk tuk". Hah! at may tuktuk din yung driber. akalain ninyo talo pa ang dyip dito kung magmaneho. hari ng kalsada. mas agresibo ang mga maliliit na sasakyan dun sa highway. kapag maskonti ang proteksyon ng dala mong sasakyan, dapat mas hataw. hahaha para patay agad.

Sa pagkain naman, ang lupit sa anghang. Umorder kami ng kapatid ko sa isang kainan dun. Bago ang mga pagkain kaya, idinaan nalang namin sa litrato. kung ano yung mukhang masarap e di iyon ang inorder. Hanep! namula agad ang kapatid ko sa unang subo pa lang. mahanghang daw. Hindi niya naubos tuloy. Ako naman, sinubukan ko yung inorder niya at pareho kami ng reaksyon. Inuulan ng pulang sili yung pagkain at biruin ninyo binigyan pa kami ng sawsawan na puro sili. Baka daw kulang pa. Ang bangis talaga, kasing-init ng impyerno yata. yung kasama naman namin na thai, medyo matamis pa nga raw e. kulang pa sa anghang. Ibang klase!

Ayun, puros shoping at pagbisita sa templo ang ginawa namin dun. nga pala puro litrato ng hari nila ang nakita namin sa mga kalsada. kung sa edsa, laman ng mga naglalakihang billboards ang mga litrato ng mga halos nakahubad na mga modelo, doon hindi. Litrato ng mahal nilang hari. kamukha ni Fidel Ramos ang hari nila!

Umuwi kami matapos ang 3 araw dala ang anghang ng thailand. MAraming bagong karanasan at natutunan. Ano yun? patpong!!!! hahaha freak show! bumalikltd sikmura ko!!!

Paano kung...

2005-05-27T09:16:00.000-07:00

naisip na ba ninyo...
NAis ko naman ibahagi sa inyo ang mga "paano kung" na naiisip ko...

Magpapagupit ka sa paborito mong barabero. Hindi ba't tinatanong ng barbero kung gusto mo pa bang ahitin niya ang iyong patilya? O kung gusto mo rin isama na rin niya yung bigote mo at balbas. Gagamit ngayon ang barbero ng blade, yung di tiklop na nakikita mong hinahasa pa niya sa balat. ayun ahit ahit hanggang sa mawala na lahat ng buhok sa mukha, sama pa ang patilya.
eto na...paano kung yung sinundan mong nagpagupit ay may aids, rabbies, o kaya ketong na hindi niya alam na meron siya. At malamang, nagpaahit din siya tulad ng ginawa sayo? nakita mo bang pinapalitan nung barbero yung ginagamit niyang blade?

May GF ka. sabihin na nating 7 taon na kayong nagsasama. maganda siya, okey ang hugis ng katawan at ang pinakaimportante maganda ang ugali. Kasundong kasundo mo. MAria Clara pa ang dating. Naniniwala sa kasal muna bago magpulotgata. astig noh. pwede na
eto na....paano kung sa mismong gabi ng kasal kung saan siempre "honeymoon" na natuklasan mo ang sikreto niya.......na lalaki pala siya dati. kaya pala gusto niya kasal muna bago... ayun! (masimportante naman yung nasa loob diba hindi yung pisikal. hahaha)

itutuloy.... marami pa yan nakalimutan ko lang. aalalahanin ko pa.

Anong pumapasok sa isip?

2005-05-21T09:58:00.000-07:00

nais ko lang ibahagi ang isang tula na aking nabasa nung ako'y nasa unang taon pa lang sa kolehiyo. basahin dahan dahan at hayaang maglaro ang isip hanggang sa makabuo ng malinaw na larawan. ayun...astig

PULOTGATA
Danton Remoto

Sa labas, dinidilaan
ng ulan ang mga puno.
Ang hangin ay bumubulong
Sa tainga ng mga dahon

Habang
nakaupo ka sa akin.
Ang pilik ng iyong mata'y
pumipikit, bumubukas.

Makintab ang pawis
sa paligid ng iyong labi.
Lampara
ang iyong mukha.

At ang iyong mga daliri'y
naglalakbay, pumapasok,
nawawala
sa mga ulan ng aking buhok.

inside out

2005-05-14T07:09:00.000-07:00

due to public demands..(naks english simula) eto magkwento nanaman ako tungkol sa aking misadventures.

Pasakalye
kadalasan akong nasasabihan na suplado. (hanep, feeling gwapo noh, hindi namamansin.) Siguro nga, kasi hindi daw ako namamansin kapag nakakasalubong ako ng kakilala o lalo na ng bagong kakilala. Bakit nga ba? naalala ko may nakapagsabi sa akin na harapan na daw akong binabati niya e hindi ko parin daw siya nakikita. malayo ba daw ang tingin. so ayun marahil dahil madalas akong nahuhulog sa pagkatulala. blanko ang aking isipan. napupunta ba ako sa mundo na tahimik at ang tanging nakikita ko lang ay ang aking daraanan. sa madaling salita, hindi naman sa suplado ako o ayaw mamansin, madalas lang po matulala at blanko ang isip.
...............................
isa sa mga hindi ko malilimutan na karanasan sa 4 na taon na pananatili sa kolehiyo ay nuong nagfashion show ako sa loob ng jeep. kumbaga nagpapauso ng bagong style ng pananamit.
noong araw kasi, kapag mayroon akong break na lagpas 2 oras, naiisipan ko munang pumunta sa bahay ng lola ko na malapit lang naman sa ateneo. lalo na kapag nagagawi sa tanghalian yung break. In short nakikikain ako palagi. matapos kumain, siesta. naging routine ko na yun. dadating ako sa bahay ni lola, tanong ulam, kain tapos siempre siesta. sa haba ng break ko nun nagagawa ko lahat ang mga yan.
may isa rin akong nakagawian, at iyon ay tanggalin ang aking t-shirt kapag humihiga. para daw hindi malukot. so ayun tanggal, presko. pagtunpatak ng ala una, ayun bangon na ako. bangag kasi bagong gising. hilamos para magising lalo. pero kadalasan, sa huli bangag pa rin. kunin na yung t shirt, suot tapos paalam na aalis na.

1st time
sasakay na ako ng jeep papunta katipunan. mainit, at medyo tulala dahil bagong gising nga e. pero may isang nakapagpagising sa akin noon. malamang chicks. hehehe So ayun, madalas ko nahuhuli na panay ang tingin sa akin. nakursunadahan yata ako. (malamang la pa ko GF non noh) astig, lakas ng dating ko sa kanya. sulyapan ko rin sabi ko. haay, dahil sa bakla ako, dumating na yung jeep sa katipunan at wala man lang ako nagawa. sayang...sabi ko.
naglakad na ako patungo sa sakayan ng tricycle. habang yumuyug na ang sinasakyan ko dahil sa bilis ng pagpapaandar, may nakapa ako sa damit ko na tila hindi nararapat. bakit yung tag nasa harap at nakalabas. pati yung tahi. hanep baligtad pala.

2nd time around
magaling ako na estudyante at tao. kaya nga naulit nanaman yung pangyayari na iyon. pero buti nalang habang nasa jeep palang ako nalaman ko na. paano? may mama naman na panay ang tingin sa akin. hindi ko napapansin, siempre suplado nga e. pero ayun di na napigilan nung mama yung sarili. Nang malapit na kami sa katipunan at akoy pababa na, sinenyasan ako nung mama. humahawak siya sa tshirt niya at tinuturo ako gamit nguso niya. (napaka Pilipino) napatingin ako agad sa suot ko. ayan ayun hola! baligtad na naman. inside out na nga, tapos yung tag nasa harap p"a. alam ninyo ano ginawa ko at sinagot ko sa mama. tumanghod ako at nagsasabing "oo alam ko. sinadya ko yan"sumakay naman yung loko at naniwala nga. pagkababa ko ng jeep sa aurora, takbo agad ako sa jollibee para itama yung suot ko.
................................
hay, sabi ko sa sarili paki ko sa mga nakakita, ganun e. iba ang maiba. hehehe

2005-05-14T07:06:00.000-07:00

pili lang kayo suki. anong mas okey.

Tado's Vocabulary

2005-05-08T09:06:00.000-07:00

la lang fan ako ng strangbrew e, share ko lang.

*Ang swimming ay magandang ehersisyo, pero alamin niyo ang inyong limitasyon dahil hindi ito parang kanin na iluluwa kapag napaso ay iluluwa*let's stay high in sports and not in drugs! ^^ from Aqua Bells/Boxing Episode

*Huwag mong isomolin ang aking Itlog! Dahil masustansya itong balut!. Kaya ugaliing kumain ng balot! upang di awayin ng Kulot! ^^ from Taho & Balot Episode

*Sa panahon ng pakikidalamhati ehersisyo ang mainam tungo sa ganap na kalayaan. Time is the element of love and the love set my bird free.*Kung napakain ko lang sana ang mga tandang at mga pulang aso ng kapitbahay natin Sumususo sila ngayon sumususo!. ehhhuu. Erning nasan ang auto? ehuhuuhuhuhu ehuuuu ehuuuhuhuhuu. ^^ from Kidnapped By Aliens Episode

*Good day! This is the historic Mud spring only in los baños! Well as you see that thing zooming thru the air is called the forbidden smoke.. The sky is blue,. The water's brown.. Mud spring.. * You know erning this magnetic hill is not the issue of optical illusion I'ts Puberty. You see the key doesn't move because it's a steel so the magnet suck it up and this is lanka! Erning it's Perseverance.., Study well and Good sleeping habit.. Nothing more nothing less. ^^ from Buko Pie Episode

*Panahon nanaman ng tag-ulan at maraming pinagkakaabalahan ang ating pamahalaan.Sinuwerte kami dahil kami'y nakakain, ngunit hindi ito sapat, ano ang dapat?.Igan! Samahan niyo kaming abutin ang sukdulang kaligayahan!.Kaya sa panahon ng tag ulan Let's Go to the Beach! ^^ from Belinnis/Cabiao resort Episode

*Malaki ang implwensya ng mga tsino sa ating pilipino. Tulad nalang nitong yakisoba galing pa ito sa shinchi dynasti. *Tulad ng apoy ang pag ibig natin tulad din ng ulan. Kaya mag ingat sa pagsindi ng katol!. Shin chi tulog. ^^ from Bumbero Episode

*You know erning this is the MRT this two rail transport connects people closer to ehehehehehe...*Wow this trains is the future we have the privilege to see the wonder of train..*We cannot understand very well this is the train of life put together one by one for all of the filipino.. You know erning this train doesnt work.. ^^ from Electromax Episode

*Aah! Welcome to Baguio City, where the booming city of the Baguio City! Asteg! ^^ from Kelly comes home Episode

*Ang naglalakad ng matulin pag nadapa ay masakit. Ang naglalakad ng mas matulin tiyak kabayo yun. Kaya simulan nanatin ang karera ni totoy mola!.*Hindi na mahalaga kung nakakain na kami ng tapa!. Bastat may maihahapag sa lamesa!.Kaya iwasan ang tulo ugaliing tawagan ang inyong tubero!.. ^^ from Tubero Episode

*You know erning this is the best resting place for Joan the cool breeze.*He will not just be happy in here he will be the happiest because the serendipity and coolness.*You know erning i think this is the best resting place for Joan(sabay lagay sa loob ng ref) He will stay with us forever. ^^ from Episode 1 of new season

*You know erning we must keep our body clean. We must wash our hand before and after eating because it's hygeine. Let's go.^^ from Episode2 of new season

*You know erning this is the most painfull experience it's like my first time you know and it hurts..*You know erning i feel relax today i think this hospital idea is good i think we will do this again. ^^ from Episode 3 of new season

*Erning nananaginip ako. Hinahabol daw ako ng mga robot erning ayaw kong maging robot ayaw ko.*Erning punta tayo batanggas. Erning handa mo auto?.. ^^ from Episode 4 of new season

interbaranggay

2005-05-08T07:05:00.000-07:00

dati pa ako nanonood ng interbarrangay. bata pa ako, nung di pa ako marunong magsuot ng brief. nung pormang bunot ang buhok ko. nung si ramos pa yata ang presidente, nung holen at bike pa ang buhay ko, nung....nung basta nung mga panahon na yun.
isang buwan na ang nakalilipas nang napadaan ako sa "tambay kay lim" isang basketball court sa tabi ng munisipyo ng marikina. mini-madison square garden kung tutuusin sa marikina. as in "mini" talaga ha. huwag masyado itulad. "parang" lang. so ayun, matapos mapadaan, naisipan ko manuod. niyaya ko yung pinsan ko na nakatira lang malapit doon at nagpaalam na rin sa tita. bago pa kami lumabas ng pinto sinabihan kami na "o may dala ba kayo kutsilyo dyan?" mahirap na daw. mabuti nang sigurado. malamang nagpapatawa lang yung tita ko noh. pero nang sabihin niya iyon, muli ko naalala yung panonood ko dati ng interbaranggay. hay grabe, kung akala ninyo maingay ang cheering, trash talk, suntukan at murahan sa UAAP, kumpara sa interbaranggay na napapanuod ko, pang GP lang yun. kung ipapalabas sa sinehan. dito hanep. masisilaw kayo sa ibat ibang palamuti sa katawan ng mga manlalaro. may mga tatoo ng dragon, bungo, guns and roses. at mawawala ba ang mga mala-alupihan na tahi. malamang nakuha sa saksak, taga o rambol. wala lang, mas mukhang tigasin ka kapag meron ka nun. hindi ka basta basta mababalya. siempre ba naman, lalo na kung alam mo na magkikita pa kayo sa labas ng court. di na uy. Pero sa laro na ito marami ang matatapang. walang atrasan.. sayang naman yung tatoo ng bungo at guns and roses sa katawan kung tatakbo lang o tatlikod. kaya ayun madalas ang rambol. at malamang kasama na dun ang mga manonood na sinusuportahan ang kanya kanyang baranggay. Naisip ko rin an napakastrategic nung postition ng court. malapit sa munisipyo. malapit sa kulungan. kaya nga kadalasan mga pulis at baranggay tanod napapanuod na rin. hindi makasyut o makapuntos ang inaabangan nila dun, kundi royal rumble, pinoy style.
hindi lang mga players o mga best plays ang magandang panoorin. maaliw din kayo sa crowd. yun ang mas inoobserbahan ko kung minsan. astig!!! ang dami nilang baong hirit sa mga players at sa kalaban na crowd. napakacreative at talagang makabagbagdamdamin. pwedeng mga advertisers galing umisip ng tagline. at magaling humanap ng solusyon sa mga kakulangan. tulad nalang ng isang player na napanuod ko. magaling siya. kinakain ang kalabang team. pero ayun, buhos naman ang pangaasar sa kanya ng kalabang baranggay.iba't ibang insulto, sagad sa buto. tulad ng maliit ulo, tinatawag na tumana pimple.(tumana, lugar yun kung saan siya ata galing) ayun at sari sari pa. napansin ko rin na medyo may kaliitan ang kanyang ulo at di proportional sa laki ng kanyang katawan. kapansin pansin nga. akalain ninyo, may isang genius sa kalabang baranggay na nakaisip ng solusyon sa problema niya. ano yun? e di magyabang daw siya para lumaki ang ulo. "hanep!" sabi ko. biruin ninyo instant solution sa problema. napakamot nalang sa ulo yung player at pinaupo na sa bangko.
ibang klase, double entertainment yun. maaliw ka sa basketball pati narin sa mga nanonood.
nga pala kung tanungin ninyo ako kung sino knampihan ko nung nanood ako...ah wala, masyado ako naaliw sa mga maiingay na tao na nakaupo sa kabilang dulo ng court. at nawalan na ako ng panahon na pumili. siguro masyado na akong nasasabik sa mangyayari. hindi sa bestplays ah kundi sa maaring rambol. hahaha tagal ko na di nakakita nun e. ang sama kung tutuusin pero pero.. ewan. basta ayun. natapos ang laro, umuwing sawi. puro muntik lang... saya saya

Chinese for a Day

2005-05-05T06:56:00.000-07:00

hindi ko akalain na magiging chinese ako. lakas ko pa naman asarin si Mike Lim nung nasa highscool kami tungkol sa pagiging chinese nya. ayun, nakarama yata ako. hehe at naging hilig ko na rin ang chinese. la lang kasi kamakailan lang, pinapunta ako ng auntie ni avs sa kanila. para saan? la lang, curious daw kung sino ako. so ayun, akala ko simpleng dalaw lang, hi hellow, ako po si tristan carlos.....pogi. (joke) nagawa ko na to dati, madali lang to, naisip ko.
papunta palang kami ni avs sa kanila, may natanggap na siyang text na magpanggap daw muna akong chinese.hay, ang inaakala kong simpleng hi at hello biglang napalitan ng nerbios at pagaalinglangan. Ayun, tinext muna ni avs yung kapatid niya na salubunin muna kami para mapaipaliwanag niya ang sitwasyon.
Sinalubong niya kami sa pinto at ayun sinabi ang dapat gawin. ako naman ayun kinakabahan. ewan ko ba kung bakit. La lo akong kinabahan nang lumabas na ang auntie nya at sinabing kailangan nga muna akong magpanggap na chinese. mukha naman daw e. Teka bakit nga pala ako dapat magpanggap? kasi nandun yung isang lola na traditional. pero natanong ko agad na pano ko maging chinese, hindi naman ako marunong magsalita ng lengwhahe nila. meron pero kaunti lang. puro bastos at mura pa. malamang di ko pwedeng gamitin yun.
naisip ko lang.hindi nyo ba pansin na kapag may bisita na foreigner na nais matuto ng filipino, una niya agad natututunan yung mga bastos at mura na salita. la lang
Matapos ang mahabang balitaktakan at pagtatalo kung ano ang gagamitin kong apelyido nauwi din sa bahala na. akalain mo yun biglang iba na ang apelyido ko. hahaha papatayin ako ng mga ninuno ko kapag nalaman nila yun.
sa aking pagpasok, inisip ko agad ang mga sasabihin kung sakaling matanong ako. pero wala talaga ako maisip. basta sagot nalang ng sagot. magiimbento ng kwento kung saan ako galing. sabi ko, kung malusutan ko to, pwede na akong maging writer ng mga fictional stories.
matapos ang ilang minutong pagiisip, nakaharap ko din yung lola. magkaharap kami sa mahjong table. nagmahjong kami buong gabi kasama ang mga uncles ni avs. hay kakatakot, baka biglang magtanong. Sino ka? Ano apelyido mo? Ni haw ma? etc.. hay may thrill.
NAgtapos ang gabi ng hindi man lang ako nakausap nung tao. pinakilala lang ako. malamang binigay ko lang ang first binigay ko. hehehe hindi nanaman tinanong apelyido ko e. tinanong din ang kurso ko. tapos ayun suabe! focus na uli sa pagmamahjong ang lahat.
kakaibang karanasan. akalain ninyo yun. ano ba itong pinasok ko kong gulo. pero....... masasabi ko parin sa huli....ayshlang

Emperador

2005-05-01T08:10:00.001-07:00

kamakailan lang, naisipan kong linisin ang aparador ko kung saan nakataggo ang mga lumang gamit ko. Habang naglilinis at i-angat ang isang bungkos ng papel, nahulog sa harapan ko ang isang litrato. Tinignan ko ng mabuti ang litrato unti unti nitong pinaalala sa akin ang naganap nuong christmas party noon sa condo ni nico sa makati. 2nd year college na yata kami noon. Sa larawan makikita ang isang lalaki na nakahiga at binibigyan ng bad sign ang may hawak ng camera. Kasabay nito, pinalilibutan siya ng mga tao. Kitang kita naman sa litrato na pinalilibutan siya ng maraming paa.
Hindi ko napigilan tumawa nang makita ko ang larawang ito. Kasi naman, sadyang nakakatawa talaga ang nangyari nuon. sa mga taong nanduon sa party malamang kilala na ninyo itong exhibitionist na to. hahaha Kwento ko ang nangyari. masaya ang party, dami pagkain, maganda ang lugar at marami sa barkada ang pumunta. Malamang, sa ganitong klase ng celebration, hindi mawawala ang toma. So ayun, maraming nagdala ng sari saring alak. may gin, beer, lambanog at siempre ang EMPERADOR na naging bagong matalik na kaibigan ng isang Gboy. hahaha
Sa kalagitnaan ng party nagkaroon ng maliit na pagpupulong ang ilan sa mga Gboys. Nang aking lapitan, nakita ko si toy na pinagsisigawan na kaya niya ang iniinom niya. Matino pa siya nung mga oras na iyon. Ang mga tao naman sa paligid niya, pilit na hinihimok siyang patunayan. so ayun makalipas ang ilang minuto nang aking balikan sila, nakita ko na itong si toy na yakap yakap ang halos ubos na na bote ng emperador. Yung mahaba yun ah, hindi yung lapad! akalain ninyo tinungga niya iyon. nagsolo flight. hahaha so ayun, lasing yung gago at tinuring na asawa ang bote na ayaw itigil ang pagyakap. Pilit man kunin ng mga tao ang bote sa kanya, patuloy naman ang pagmumura niya sa mga sumusubok kumuha. Haay tawanan, sigawan. kakaiba.
Ibang klaseng entertainment ang nangyari.
so ayun, niyakap niya iyon hanggang sa maubos. Haay baldado si gago at naggugulong sa sahig hanggang sa maging gulay nalang. LA kaming nagawa kundi buhatin at dalhin sa kuarto.
SO ayun, natulog siya at nagsuka. Kami pa ang naglinis sa huli ng kalat. Pero ayshlang, nagbigay naman siya ng magandang palabas sa amin e. hahaha la lang joke
Pansamantalang nakarating sa alapaap.
Pero ayun, marami akong natutunan sa pangyayaring yun. Ano yun? e di "dont underestimate the power of emperador." isa pa "drink wisely" hahaha

2005-05-01T08:10:00.000-07:00

babala: kung ayaw ninyong matulad sa taong ito. huwag tunggain ang emperador ng mabilisan.

2005-04-28T06:19:00.000-07:00

eto yung original pala. la lang. kinarne ko.

2005-04-28T06:16:00.000-07:00

try nyo nga pala magpaduling habang tinitignan. nagwowork na magic eye. nagiging 3D astig. lahat ng pics

2005-04-28T06:15:00.000-07:00

wala akong magawa noon e kaya pinagtripan ko nalang picture ko. creative pose ko yan na kinarne ko.

sukob na

2005-04-26T23:14:00.000-07:00

naghihintay, nagaabang...
kumukulo na ang tiyan
mainit na ang ulo
isa't kalahating oras nang naghihintay
sa pagtila ng ulan
na sadyang ayaw magparaan.

sugurin ko na kaya?
mahina na naman..
takbo! takbo!
lumakas na naman muli.
sadyang pinaglalaruan ng kalikasan...

napilitan sumilong muli
ngunit huli na ang lahat..
nabasa na ako, mainit pa ulo
at di mapalamig
ng lamig ng tubig

balik muli...

naghihintay, nagaabang
pinapanuod, pagdaan ng mga tao
may dala silang payong
namamatay sa inggit...
pahiram naman kahit sandali.

tumila ka naman..
ako'y nagmamakaawa.
paraanin kahit hanggang diyan lang
ako'y gutom na at may exam pa
pwede ba....

hayy... nabalot ng pagsisi
bakit di ko ba dinala
payong kong kay haba haba
mainit kasi kanina
at di inakala...

ngunit...

sa di kalayuan,
ako'y may natanaw...
isang babae at lalaki
mabilis ang lakad
at patungo sa akin.

nang aking maaninagan
pagngiti di napigilan
dalawang kakilala
may payong tig-isa
magpapahiram kaya?

"SABAY KA NA!"
sabi ng isa...

ang sarap pakinggan..
matamis na paanyaya
mula sa isang tao
na aking di inakala
ako'y makakauwi na

kryptonite = amoxicilin

2005-04-20T15:16:00.000-07:00

noong isang linggo, nabaldado ako sa kama. BAkit dahil sa tonsilitis na nagdulot ng sakit sa akin. Ang galing. Maliit na laman sa loob ng bibig ang naging dahilan ng pagsakit ng aking katawan at ulo at pinigilan akong lumabas at maghanap na ng trabaho. INaapoy daw ako sa lagnat sabi ng tatay ko at gusto na daw akong dalhin sa ospital. AKo naman ay tumutol dahil sa ayoko ng injection. MAsakit yata yun noh at matagal na akong di nakakaranas nun. Kaya nga napatawa ang tatay ko nang malaman nya na ayoko magpainjection kaya ayokong pumunta ng ospital. Hayy...bakla. Biruin nyo pinili ko pang magdusa ng dalawang araw dahil ayoko lang magpainjection. hehehe
So ayun inapoy ako ng lagnat at umasa sa biogesic at amoxicilin. BUmuti naman ang pakiramdam ko dahil dun sa dalawang gamot na iyon. Pero sa huli ko lang nalaman na allergic pala ako sa amoxicilin. hahaha bumuti nga kalagayan ko. nawala ng sakit ng ulo at katawan, pati tonsilitis pero may napansin lang akong pagbabago sa aking katawan. biglang naging supersensitive. nagtaka nga ako at ganun pala yun. allergic ako sa gamot na yun, kala ko pa naman superman ako at wala akong allergy sa kahit ano. Oh well, ganun e sa huli nalang nalaman na allergic ako dun. NAwala nga sakit ng katawan, nangati naman. Astig may mga mapa na mapula sa katawan ko lalo na kapag kinamot ko pa lalo.
Akalain nyo rin ba na pagkagaling ko sa lagnat kinabikasan e pumunta ako agad dun sa interview ko sa pasay. Hanep ang haba ng biyahe. dalawang tren sinakyan ko at parehong halos dulong station ang tinahak ko. Hay kakapagod. tapos nun kala ko makakapagpahinga na ako pero biglang kailangan na daw namin tuugtog sa gabi. tumugtog kaagad kami ng jargon nung gabi. hahaha robot. kung kaya bumalik nanaman yung lagnat. nilalagnat ako habang tumutugtog. hahaha sabi kasi nung may ari ng bar, audition lang daw. so nagexpect ako ng 2 kanta lang. biruin ninyo, pinatugtog kami ng halos 2 oras. May nagrerequest pa sa crowd. ala show band na kami. hahaha So ayun naghihina ako habang tumutugtog. Dinaya ko na nga e at hininaan ang volume ng gitara ko dahil alam kong nagkakalat na ako. Ayun, nagpakapagod at pagkauwi sa bahay, tila akong gulat na nalanta sa kama. ayshlang kung tutuusin dahil, magaling na ang pakiramdam ko kinabukasan. pagod lang pala.
Medyo nahiya ako sa tatay ko nun kasi, siya nagalaga sa akin tapos nung gumaling lang ako ng konti bininat ko naman ang sarili ko. hayy.
PEro sa oras na sinusulat ko to ngayon, medyo nawala na ang pangangati at palagay ko naman gumagaling na ako.
Hay kung kailan namomotivate na akong lumabas labas at maghanap ng ikabubuhay tsaka pa ko dinatnan ng sakit. pero ayshlang. pagaling nanaman ako e. so pwede na uli.
MOral of the story. wagpilitin....may next time naman e. hahaha

2005-04-18T10:11:00.000-07:00

binondo trip

2005-04-18T09:21:00.000-07:00

parehong umaga. la lang ang ganda e

2005-04-18T09:15:00.000-07:00

umaga sa San Pablo

Pagbisita sa BInondo

2005-04-18T00:36:00.000-07:00

Kamakailan lang, pumunta ako sa Binondo o “China Town” kasama ang aking kaibigan na si Avs. Hindi ko nga alam kung bakit ko biglaan naisipan pumunta doon. Marahil dahil sa hindi pa ako nakakapunta doon. O kung nakapunta man ako ay hindi ko na rin matandaan na nakapunta na nga ako. Pero kahit ganun pinuntahan ko na rin para malinaw. So ayun, since hindi nga ako marunong pumunta doon, naisipan kopng maghatak ng isang may alam. At sino pa ba kung hindi si Avs na hometown ang lugar na iyon. (obvious ba.)
Naisipan naming magkita ng mga 7:30 ng umaga sa may metrobank ditto sa marikina. Gumising ako ng 530 at bumangon ng 630. Paalis na ako ng bahay ng mga 715 nang makakuha ako ng txt mula kay Avs na late na raw siya nagising at kung pwede 930 nalang raw. Eh ano pa nga ba magagawa ko. Hehehe So ayun nagkita kami at sinimulan na ang paglalakbay patungo sa China Town.
Natatandaan ko na isang beses natanong ko si mike lim nang magkausap kami sa phone kung ano nga ba ang makikita ko sa Binondo at kung marami bang instik dun? “Malamang!” sabi nya. Sabay tawa ng (yok yok yok)
Oh well, balik sa kwento. So ayun, nag MRT kami sa katipunan at bumaba sa may Recto. Astig naman, pinkamalayong sakay ko yun ng tren. Pagkababa naming dun, sumakay na kami ng jeep patungo na raw sa Binondo. Ako naman, walang kaalam alam at nagging sunud sunuran sa aking tour guide. Pagkababa naming, naglakad lakad na kami ni avs at ako naman, patuloy ang pagmamasid sa paligid. Mga 10 minuto na kami naglalakad at napatanong na ako kay Avs kung Binondo na ba to. Akalain mo sinagot nya ako na. “Di ko yata matandaan tong lugar na ito ah! Pero mukhang dapat lumikho tayo dun” Mukhang nawala kami. Sinabi ko nalang sa kanya na baka nga Binondo na ito kasi ang dami nang Chinese at mga tindahan na may mga Chinese translation. Astig noh, may mga tao siguro dun na hindi marunong ng alphabet kaya trinatranslate pa sa Chinese. Baka nga nasa Binondo na kami.
Matapos ang ilang minutong pagmumunimuni ni Avs, naalala na rin nya at sinabing, “tama! Liko na tayo dun.” Hindi ko alam kung napapansin ng mga tao na nakakasalubong namin na bago lang ako sa lugar. Marahil alam nila sabi nga ni Avs. Kasi daw, parati daw ako nakangiti habang naglalakad, naaliw na ewan. Baka nga, natutuwa kasi ako at naaliw sa mga nakikita ko. Tila nasa ibang mundo ako. Ang daming mike lim! Napansin ko rin na marami ding hardware. Puro Chinese ba ang may ari ng mga hardware dito sa bansa?
Balik tayo sa kwento, pagkadating namin dun, siempre pagkain kaagad una naming inatupag. Kain daw kami dun sa eng bi tin. Sori kung mali ishfeling. Basta yun na rin yun. Same pronunciation. Nga pala natanong ko rin kung si eng bi tin ba ang God father ng ongpin. Hahaha la lang. Dami kong tanong. Anyweyz, hindi ko talaga alam oorderin so pinaorder ko nalang tong kasama ko at kinain nalang ang mga pinili nya. Masarap naman. Medyo sticky….parang..parang… lalang. Hehehe
Matapos naming kumain, naglakad lakad pa kami para makakita pa ng mga Chinese stuffs. Mapula ang binondo, samahan mo pa ng kulay ginto. Malayo rin kung tutuusin kung saan kami nanggalling. Pero ang pinagtataka ko, sa layo na iyon…nakakita pa rin ako ng kakilala doon. Akalin nyo may nakita kami na isang malaking tao na nakadungaw ang ulo sa labas ng kanilang lite ace at nakangiti. Si JEDREK! Ang galling nga naman ng pagkakataon. Biruin mo yun ah, nagkita kami sa ganung kalayong lugar. Hahaha
Nang umuwi na kami, meron nanamang comedy na nangyari sa may MRT sa katipunan. Palabas na kami nun ng station. Diba paglabas ng station, pwede ka magescalator o umakyat nalang ng hagdanan? Kasi lahat ng tao nagsiksikan sa escalator. Tapos walang dumadaan sa hagdaan. Ang linis. May isang mama sinubukan yung daan na yun. Tapos nang nangangalahati na siya, sinabihan siya ng mga kasamahan niya na nasa baba pa na. “pare, walang dumadaan diyan” “baka may ANO sa dulo”. Napaisip yung mama at bumaba. Lahat ng tao nakatingin sa kanya. Napakamot siya sa ulo at sinabing “oo nga ano”. Bumaba siya at ginamit ang escalator. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at natawa hanggang makarating sa Markina. La lang, naaliw lang ako sa reasoning. Hahaha BTW walang “ano” dun sa hagdan. Maayos naman. Ayaw lang daanan ng mga tao. Halos nasapawan ng karanasan na iyon yung adventure naming sa Binondo. At hanggang sa ngayon napapatawa parin ako kapag naaalala. Hay taking the road less traveled.
So ayun, ang saya sa binondo, dami Chinese at parang mga magaaway na yung mga Chinese kung magkwentuha.

Wala Lang

2005-04-08T01:21:00.000-07:00

Matapos ang matagal na pagiisip at deliberasyon, naisipan ko na rin makisali at makilahok sa kakaibang paraan ng pagbubunyag. Ako na rin ay bahagi ng tinatawag na blog phenomenon. Pilit kong tinatanong ang aking sarili noon kung bakit ko nga ba biglaang naisipang gumawa ng sarili kong blog. Kasi yun yung uso?, marami na sa kaibigan ko ang meron?, cute? hehehe...etc. Ngunit nagawi din sa madalas kong kasagutan...WALA LANG. hahaha Ngunit hindi lang yata yun ang dahilan. Makakapagsulat nga ba ako ng ganito kadalas kung meron na akong ginagawa? Tingin ko hindi. Pinakikita lang na wala pa talaga akong magawa sa ngayon. BUM ako sa ngayon at hindi ko alam kung matutuwa ako. Naalala ko tuloy ang aking mga kaibigan na madalas namumrublema kung ano na ang kanilang gagawin at saan kaya sila mamamasukan. Mga tanong tulad ng "makakuha kaya ako agad ng trabaho?", at maging masaya kaya ako?" ang bumabalot sa kanilang mga isipan. Samantalang ako eto, pagkagising sa umaga, naiipit pa rin sa katanungang..."anong oras na?", ano ulam?. hay buhay sadyang ganyan ewan ko ba kung bakit. sana sa susunod na paggising ko ay halintulad na sa mga tanong ng aking mga kaibigan ang unang pumasok sa aking isipan.